Przemoc domowa

Przemoc domowa to w polskim prawie jednorazowe albo powtarzające się, umyślne działanie lub zaniechanie, wykorzystujące przewagę fizyczną, psychiczną lub ekonomiczną nad inną osobą, naruszające jej prawa lub dobra osobiste. Może polegać w szczególności na narażaniu na utratę życia, zdrowia lub mienia, naruszaniu godności, nietykalności cielesnej albo wolności, w tym wolności seksualnej, a także na powodowaniu szkód fizycznych lub psychicznych, cierpienia albo krzywdy.

Za przemoc domową uznaje się również ograniczanie lub pozbawianie dostępu do pieniędzy, pracy lub możliwości uzyskania samodzielności finansowej. Jej przejawem może być istotne naruszanie prywatności, wzbudzanie poczucia zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, także przy użyciu środków komunikacji elektronicznej. Przemoc może mieć zatem charakter:

• fizyczny, na przykład przez naruszanie nietykalności cielesnej,
• psychiczny, obejmujący między innymi zastraszanie, poniżanie i kontrolowanie,
• seksualny,
• ekonomiczny,
• polegający na uporczywym naruszaniu prywatności lub wywoływaniu poczucia zagrożenia.

Przepisy obejmują relacje rodzinne, wspólne zamieszkiwanie oraz obecne i byłe relacje uczuciowe lub intymne, także wtedy, gdy osoby nie prowadzą już wspólnego gospodarstwa domowego. Za osobę doznającą przemocy domowej może być uznane również dziecko będące świadkiem takich zachowań.

Termin ma znaczenie w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy domowej oraz w przepisach karnych, wykroczeniowych, cywilnych i dotyczących działania Policji. Stanowi podstawę stosowania środków ochrony, takich jak nakaz opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania, zakaz zbliżania się lub kontaktowania, a także zakaz wstępu do określonych miejsc. W postępowaniu cywilnym może uzasadniać zabezpieczenie i rozstrzygnięcia dotyczące kontaktów, wydania rzeczy osobistych lub zwierzęcia domowego. Naruszenie niektórych nakazów, zakazów albo obowiązków związanych z przeciwdziałaniem przemocy domowej może skutkować odpowiedzialnością za wykroczenie.