Art. 921^4 Kodeksu cywilnego stanowi:

„Jeżeli przekazany jest dłużnikiem przekazującego co do przekazanego świadczenia, jest on obowiązany względem niego do zadośćuczynienia przekazowi.”

Komentarz:

Przepis ten odnosi się do instytucji przekazu, która jest jednym z mechanizmów umożliwiających realizację zobowiązań w obrocie cywilnoprawnym. Przekaz jest trójstronną czynnością prawną, w której uczestniczą trzy podmioty: przekazujący, przekazany oraz odbiorca przekazu. Przekazujący zleca przekazanemu, aby ten spełnił określone świadczenie na rzecz odbiorcy przekazu.

W kontekście art. 921^4 Kodeksu cywilnego, kluczowe jest zrozumienie relacji między przekazanym a przekazującym. Przepis ten wprowadza obowiązek przekazanego do zadośćuczynienia przekazowi, jeżeli przekazany jest dłużnikiem przekazującego co do przekazanego świadczenia. Oznacza to, że jeżeli przekazany ma wobec przekazującego zobowiązanie, które jest przedmiotem przekazu, to jest on zobowiązany do jego realizacji na rzecz odbiorcy przekazu.

Przykład:
Załóżmy, że A (przekazujący) jest wierzycielem B (przekazany) z tytułu pożyczki w wysokości 10 000 zł. A zleca B, aby ten przekazał 10 000 zł C (odbiorca przekazu). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 921^4 Kodeksu cywilnego, B jest zobowiązany do spełnienia świadczenia na rzecz C, ponieważ jest dłużnikiem A co do przekazanego świadczenia.

Przepis ten ma na celu zapewnienie, że przekazany, który jest dłużnikiem przekazującego, nie może uchylić się od realizacji swojego zobowiązania poprzez odmowę zadośćuczynienia przekazowi. Wprowadza to dodatkową ochronę dla odbiorcy przekazu, który może być pewien, że otrzyma świadczenie, jeżeli przekazany jest dłużnikiem przekazującego.

Warto również zauważyć, że przekazany, spełniając świadczenie na rzecz odbiorcy przekazu, zwalnia się z zobowiązania wobec przekazującego. Jest to istotne z punktu widzenia obrotu gospodarczego, ponieważ umożliwia efektywne i bezpieczne realizowanie zobowiązań między stronami.

Podsumowując, art. 921^4 Kodeksu cywilnego wzmacnia mechanizm przekazu, zapewniając, że przekazany, będący dłużnikiem przekazującego, jest zobowiązany do realizacji przekazanego świadczenia na rzecz odbiorcy przekazu. Jest to istotne dla pewności obrotu prawnego i ochrony interesów wszystkich stron zaangażowanych w przekaz.

Kodeks cywilny

Przepis oznacza, że nadawca może zostać zobowiązany do rozpowszechniania określonej audycji lub przekazu albo otrzymać zakaz ich rozpowszechniania tylko wtedy, gdy wynika to z ustawy. Jeżeli materiał nie pochodzi od nadawcy, trzeba go wyraźnie oddzielić od pozostałej części programu i oznaczyć tak, aby odbiorca bez wątpliwości wiedział, że nadawca nie jest jego źródłem.

o radiofonii i telewizji

Przepis oznacza, że dostawcy audiowizualnej usługi medialnej na żądanie można nakazać udostępnienie określonej audycji lub przekazu albo zakazać ich publicznego udostępniania tylko wtedy, gdy podstawę takiego obowiązku lub zakazu stanowi ustawa. Ograniczenie nie może więc wynikać wyłącznie z decyzji lub innego działania podmiotu, który nie ma podstawy w ustawie.

Przepis oznacza, że dostawca platformy udostępniania wideo może zostać zobowiązany do umieszczenia określonego materiału albo otrzymać zakaz jego umieszczania tylko wtedy, gdy taką podstawę przewiduje ustawa. Dotyczy to audycji, wideo stworzonego przez użytkownika oraz innego przekazu dostępnego na platformie. Samo nałożenie takiego obowiązku lub zakazu nie może więc opierać się na innej podstawie niż przepis ustawy.

Przepis wyłącza stosowanie wskazanych zasad ustawy o radiofonii i telewizji do przekazów wymienionych w art. 12. Oznacza to, że w ich przypadku nie obowiązują reguły wynikające z art. 16 i 16a tej ustawy. Dodatkowo audycja wskazana w art. 12 ust. 3 musi być nadawana bez przerw na reklamy lub telesprzedaż. Zakaz dotyczy przerwania tej konkretnej audycji w celu emisji takich treści.

o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej

Redaktor naczelny musi opublikować sprostowanie w tej samej formie, w której ukazał się materiał prasowy. W elektronicznej formie dziennika lub czasopisma należy to zrobić w ciągu 3 dni roboczych od otrzymania sprostowania. W dzienniku sprostowanie powinno znaleźć się w najbliższym numerze przygotowywanym do druku. Jeżeli nie jest to technicznie możliwe, może zostać opublikowane w następnym numerze, jednak nie później niż w ciągu 7 dni od jego otrzymania. W czasopiśmie publikuje się je w najbliższym przygotowywanym numerze albo w numerze następnym. W przekazie zawierającym dźwięk lub obraz i dźwięk sprostowanie powinno pojawić się w najbliższym przekazie tego samego rodzaju. Jeżeli możliwy termin publikacji przekracza 6 miesięcy, na żądanie osoby, która nadesłała sprostowanie, trzeba dodatkowo opublikować je w ciągu miesiąca od otrzymania, w odpowiednim ze względu na odbiorców dzienniku. Koszty publikacji ponosi wydawca prasy, w której zamieszczono materiał. Strony mogą jednak na piśmie ustalić inne terminy. W drukach periodycznych sprostowanie powinno ukazać się w tym samym dziale i taką samą czcionką jak materiał, którego dotyczy, pod widocznym tytułem „Sprostowanie”. W przekazie dźwiękowym lub audiowizualnym należy je wyraźnie zapowiedzieć oraz nadać w przekazie tego samego rodzaju i o tej samej porze. Bez zgody osoby, która nadesłała sprostowanie, nie można skracać jego tekstu ani wprowadzać w nim innych zmian. Sprostowania nie wolno komentować w tym samym numerze, przekazie ani tego samego dnia w elektronicznej formie dziennika lub czasopisma. Możliwa jest jedynie prosta zapowiedź polemiki lub wyjaśnień.

Prawo prasowe

Przepis odsyła do załącznika nr 3 do rozporządzenia. To właśnie tam określono cechy oraz szczegółowe warunki kwalifikowania audycji i innych przekazów wskazanych w ustawie. Sam paragraf nie opisuje tych kryteriów, lecz wskazuje miejsce, w którym zostały one przedstawione. Aby ustalić zasady oceny takich przekazów, należy więc sięgnąć do tego załącznika.

w sprawie kwalifikowania, rozpowszechniania i sposobu zapowiadania audycji lub innych przekazów mogących mieć negatywny wpływ na rozwój małoletnich

Przepis nakłada na nadawców programów radiowych obowiązek odpowiedniego zapowiadania audycji lub innych przekazów wskazanych w ustawie. Zapowiedź musi mieć formę słowną i pojawić się przed rozpoczęciem takiej audycji lub przekazu. Jej treść nie jest dowolna, ponieważ powinna odpowiadać wzorowi formuły określonemu w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Obowiązek dotyczy każdego przekazu należącego do wskazanej kategorii.

Przepis nakłada na nadawców telewizyjnych obowiązek oceniania audycji i innych przekazów pod kątem treści, które mogą zaszkodzić małoletnim. Przy kwalifikowaniu należy uwzględniać rodzaje zagrożeń wskazane w załączniku nr 5 do rozporządzenia. Chodzi o możliwy negatywny wpływ na prawidłowy rozwój dziecka w trzech sferach: fizycznej, psychicznej i moralnej. Ocena dotyczy zarówno audycji, jak i innych przekazów.

Przekaz

Przekaz w przepisach

Kodeks cywilny1 przepis

o radiofonii i telewizji3 przepisy

o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej1 przepis

Prawo prasowe1 przepis

w sprawie kwalifikowania, rozpowszechniania i sposobu zapowiadania audycji lub innych przekazów mogących mieć negatywny wpływ na rozwój małoletnich3 przepisy