Przepis określa zakres ustawy i wskazuje podstawowe obszary, które obejmuje. Regulacja dotyczy działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a więc odnosi się do całego jej przebiegu, od podjęcia działalności, przez jej wykonywanie, aż po zakończenie.

Znaczenie przepisu polega na wyznaczeniu czterech głównych elementów regulacji:

- zasad podejmowania działalności gospodarczej,
- zasad wykonywania działalności gospodarczej,
- zasad zakończenia działalności gospodarczej,
- praw i obowiązków przedsiębiorców oraz zadań organów władzy publicznej w tym zakresie.

Ustawa nie koncentruje się zatem wyłącznie na samym rozpoczęciu działalności. Obejmuje również reguły związane z jej prowadzeniem i zakończeniem. Jednocześnie przepis wskazuje, że regulacja kształtuje nie tylko sytuację przedsiębiorców, lecz także określa zadania organów władzy publicznej związane z działalnością gospodarczą.

Praktyczne znaczenie tego przepisu jest ogólne i porządkujące. Wyznacza on przedmiot ustawy oraz wskazuje, że jej przepisy dotyczą zarówno przedsiębiorców, jak i organów władzy publicznej. Przedsiębiorcy są objęci regulacją w zakresie swoich praw i obowiązków, natomiast organy władzy publicznej w zakresie zadań odnoszących się do podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej. Zakres terytorialny przepisu został wyraźnie ograniczony do działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Prawo przedsiębiorców

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/646/text/U/D20180646Lj.pdf

Przepis określa sposób, w jaki organ powinien kształtować swoje działania wobec przedsiębiorcy, oraz regułę rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Podstawą jest **zasada zaufania do przedsiębiorcy**. Organ zakłada, że przedsiębiorca działa zgodnie z prawem, uczciwie i z poszanowaniem dobrych obyczajów. Założenie to wyznacza punkt wyjścia dla działań organu, bez przesądzania o wyniku konkretnego postępowania.

Szczególne znaczenie ma ust. 2. Jeżeli postępowanie dotyczy nałożenia na przedsiębiorcę obowiązku, ograniczenia uprawnienia albo odebrania uprawnienia, a mimo przeprowadzenia postępowania pozostają wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, których nie da się usunąć, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. Reguła ta odnosi się wyłącznie do wątpliwości faktycznych i znajduje zastosowanie w postępowaniach o wskazanym przedmiocie.

Ust. 3 wskazuje sytuacje, w których tej reguły się nie stosuje. Dotyczy to postępowań, w których uczestniczą podmioty o spornych interesach albo których wynik bezpośrednio wpływa na interesy osób trzecich. Wyłączenie obejmuje również przypadki, gdy odrębne przepisy wymagają od przedsiębiorcy wykazania określonych faktów. Trzecia przesłanka wiąże się z ważnym interesem publicznym, w szczególności z istotnymi interesami państwa, jego bezpieczeństwem, obronnością lub porządkiem publicznym. W praktyce przepis łączy więc domniemanie działania przedsiębiorcy w sposób prawidłowy z określoną ochroną w razie nierozstrzygalnych wątpliwości, ale przewiduje od niej wyraźne wyjątki.

Przepis określa sposób rozstrzygania wątpliwości dotyczących treści normy prawnej w postępowaniu przed organem, jeżeli jego przedmiotem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku, ograniczenie uprawnienia albo odebranie uprawnienia. W takiej sytuacji, zgodnie z ust. 1, niejasności powinny być rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy. Oznacza to, że wynik postępowania ma uwzględniać rozwiązanie korzystniejsze dla przedsiębiorcy, gdy organ nie ma pewności co do znaczenia zastosowanej normy prawnej.

Reguła ta nie ma charakteru bezwzględnego. Nie znajduje zastosowania, gdy rozstrzygnięciu na korzyść przedsiębiorcy sprzeciwiają się **sporne interesy stron** albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepis wymaga więc uwzględnienia nie tylko sytuacji przedsiębiorcy, lecz także interesów innych uczestników postępowania i osób, których dotyczy jego rezultat.

Ust. 2 przewiduje dodatkowe wyłączenie stosowania tej zasady, jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny. Przepis wskazuje, że chodzi w szczególności o istotne interesy państwa, w tym jego bezpieczeństwo, obronność lub porządek publiczny. W takich przypadkach wątpliwości nie muszą być rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy.

Praktyczne znaczenie art. 11 polega na ustanowieniu ochronnej reguły dla przedsiębiorcy w określonych postępowaniach, przy jednoczesnym wskazaniu granic tej ochrony. Zastosowanie korzystnego dla przedsiębiorcy sposobu rozstrzygnięcia zależy od tego, czy nie występują kolidujące interesy stron, bezpośrednio dotkniętych osób trzecich albo ważny interes publiczny.

Przepis określa sposób prowadzenia postępowania przez organ w sprawach dotyczących przedsiębiorców. Jego podstawowym celem jest takie działanie organu, które budzi zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej. Zaufanie to nie jest ujęte jako odrębna formalność, lecz jako kryterium sposobu prowadzenia całego postępowania.

Organ ma kierować się trzema zasadami: **proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania**. Zasada proporcjonalności oznacza, że sposób prowadzenia postępowania powinien pozostawać odpowiedni do jego celu i nie wykraczać poza to, co jest z nim związane. Bezstronność wymaga prowadzenia sprawy bez uprzedzeń i bez faworyzowania którejkolwiek strony. Równe traktowanie oznacza natomiast stosowanie jednolitego podejścia wobec przedsiębiorców znajdujących się w porównywalnej sytuacji.

W praktyce przepis wyznacza ogólny standard działania organu. Nie ogranicza się on do wskazania, że postępowanie ma być prowadzone zgodnie z określoną procedurą, lecz akcentuje także sposób odnoszenia się organu do przedsiębiorców i podejmowania czynności w sprawie. Wszystkie wymienione zasady mają służyć budowaniu zaufania do władzy publicznej, dlatego należy je postrzegać łącznie, jako wzajemnie uzupełniające się wymagania dotyczące prowadzenia postępowania.

Przepis określa obowiązek organu wobec przedsiębiorcy w zakresie przekazywania informacji dotyczących działalności gospodarczej. Obowiązek ten obejmuje trzy podstawowe etapy: **podejmowanie działalności**, czyli jej rozpoczęcie, **wykonywanie działalności**, czyli jej prowadzenie, oraz **zakończenie działalności**, czyli jej zamknięcie. Dzięki temu zakres informacji nie ogranicza się do samego rozpoczęcia działalności, lecz obejmuje także jej dalsze prowadzenie i zakończenie.

Kluczowe znaczenie ma zastrzeżenie, że organ działa „w zakresie swojej właściwości”. Oznacza to, że udziela informacji tylko w sprawach należących do zakresu jego działania. Przepis nie nakłada więc na jeden organ obowiązku udzielania informacji dotyczących wszystkich możliwych aspektów działalności gospodarczej, lecz wiąże ten obowiązek z jego właściwością.

Adresatem informacji jest przedsiębiorca. Przepis wskazuje zatem zarówno podmiot zobowiązany do jej udzielenia, jak i podmiot, któremu informacja ma zostać przekazana. Praktyczne znaczenie regulacji polega na ustanowieniu podstawy do uzyskania od właściwego organu informacji o warunkach związanych z rozpoczęciem, prowadzeniem i zakończeniem działalności gospodarczej. Sam przepis nie określa jednak formy udzielania informacji, terminu jej przekazania ani szczegółowych wymagań dotyczących jej treści. Wskazuje jedynie zakres tematyczny informacji oraz granicę obowiązku organu, wyznaczoną jego właściwością.

Przepis ustanawia instytucjonalną ochronę praw określonych grup przedsiębiorców. Zgodnie z ust. 1 na straży praw **mikroprzedsiębiorców oraz małych i średnich przedsiębiorców** stoi Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców. Oznacza to, że przepis wskazuje Rzecznika jako podmiot właściwy w zakresie ochrony praw przedsiębiorców należących do tych kategorii.

Regulacja obejmuje trzy grupy przedsiębiorców: mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców oraz średnich przedsiębiorców. Przepis nie opisuje jednak szczegółowo, jakie działania Rzecznik może podejmować, w jakich sprawach działa ani w jaki sposób wykonuje swoje zadania. Te kwestie zostały pozostawione odrębnym przepisom, co wynika z ust. 2. Odrębne przepisy określają zarówno **zakres**, jak i **sposób działania** Rzecznika.

Znaczenie praktyczne art. 16 polega na wskazaniu Rzecznika jako instytucji związanej z ochroną praw wymienionych przedsiębiorców oraz na wyznaczeniu podstawowego zakresu podmiotowego tej ochrony. Sam przepis pełni przede wszystkim funkcję ustrojową i odsyłającą: ustanawia rolę Rzecznika, ale nie przedstawia pełnego katalogu jego kompetencji ani procedur działania. Aby ustalić, jakie konkretnie czynności może podejmować Rzecznik i w jakim trybie, należy sięgnąć do odrębnych przepisów, o których mowa w ust. 2.

Przepis określa moment, od którego można podjąć działalność gospodarczą, oraz rozróżnia dwie podstawowe drogi jej rozpoczęcia. W przypadku wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej działalność można podjąć już w dniu złożenia wniosku o wpis, z informacją o podjęciu działalności gospodarczej. Natomiast w przypadku rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego rozpoczęcie działalności jest możliwe po dokonaniu wpisu.

Reguła ta nie ma charakteru bezwzględnego, ponieważ zastrzeżono możliwość odmiennego uregulowania tej kwestii w przepisach szczególnych. Oznacza to, że sam art. 17 ustanawia zasadę ogólną, ale nie wyłącza szczególnych wymagań dotyczących określonych rodzajów działalności.

Przepis odsyła także do odrębnych regulacji w zakresie zasad dokonywania wpisu zarówno do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, jak i do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Nie opisuje więc procedury składania wniosków ani przebiegu rejestracji, lecz wskazuje, jakie zdarzenie wyznacza możliwość rozpoczęcia działalności.

Szczególne rozwiązanie dotyczy spółki kapitałowej w organizacji. Może ona podjąć działalność gospodarczą jeszcze przed wpisem do rejestru przedsiębiorców. W praktyce przepis wyznacza zatem różne momenty rozpoczęcia działalności zależnie od wybranej formy wpisu, a dla spółki kapitałowej w organizacji przewiduje wcześniejsze rozpoczęcie działalności niż wynikające z ogólnej zasady dotyczącej rejestru przedsiębiorców.

Przepis określa czasowe zwolnienie z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych dla przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną. Z rozwiązania może skorzystać osoba, która podejmuje działalność gospodarczą po raz pierwszy albo rozpoczyna ją ponownie po upływie co najmniej 60 miesięcy od dnia ostatniego zawieszenia lub zakończenia działalności.

Uprawnienie to jest uzależnione także od tego, aby przedsiębiorca nie wykonywał działalności na rzecz byłego pracodawcy, jeżeli przed rozpoczęciem działalności, w bieżącym albo poprzednim roku kalendarzowym, wykonywał na jego rzecz, w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy, czynności należące do zakresu podejmowanej działalności. Oznacza to, że wszystkie wskazane warunki muszą być spełnione łącznie.

Zwolnienie obejmuje okres 6 miesięcy od dnia podjęcia działalności gospodarczej. W tym czasie przedsiębiorca nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym na podstawie tego przepisu. Regulacja dotyczy wyłącznie obowiązkowych ubezpieczeń społecznych, a jej treść nie przewiduje automatycznego objęcia nią innych rodzajów ubezpieczeń.

Przedsiębiorca może zrezygnować z tego uprawnienia w dowolny sposób wskazany w przepisie, czyli przez dokonanie zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych. Rezygnacja oznacza wybór podlegania tym ubezpieczeniom zamiast korzystania z czasowego zwolnienia.

Wyłączenie zastosowania przepisu obejmuje przedsiębiorców spełniających warunki określone w art. 5a ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Wobec tej grupy sześciomiesięczne zwolnienie przewidziane w art. 18 nie znajduje zastosowania.

Przepis określa sposób dokonywania i przyjmowania płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą. Wskazuje, że w określonych sytuacjach płatność ma następować za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy. Reguła ta znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy łącznie spełnione są dwa warunki.

Po pierwsze, stroną transakcji, z której wynika płatność, musi być inny przedsiębiorca. Przepis odnosi się więc do transakcji zawieranych między przedsiębiorcami. Po drugie, jednorazowa wartość transakcji musi przekraczać 15 000 zł albo równowartość tej kwoty. Chodzi o wartość całej transakcji, a nie o wysokość pojedynczej płatności. Przepis wyraźnie stanowi, że przy ocenie progu nie ma znaczenia liczba płatności wynikających z jednej transakcji. Podział rozliczenia na kilka płatności nie zmienia zatem sposobu ustalania wartości transakcji.

Jeżeli transakcja jest wyrażona w walucie obcej, jej wartość przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji. Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu kryterium podmiotowego, czyli udziału innego przedsiębiorcy, z kryterium wartościowym. Dopiero jednoczesne wystąpienie obu przesłanek powoduje, że dokonywanie lub przyjmowanie płatności obejmuje wskazany w przepisie rachunek płatniczy przedsiębiorcy.

Przepis określa obowiązek przedsiębiorcy dotyczący zapewnienia klientom możliwości dokonania zapłaty przy użyciu instrumentu płatniczego w rozumieniu ustawy o usługach płatniczych. Obowiązek ten odnosi się do każdego miejsca, w którym działalność gospodarcza jest faktycznie wykonywana. W szczególności obejmuje lokal przedsiębiorstwa, miejsce poza lokalem oraz pojazd wykorzystywany do świadczenia usług transportu pasażerskiego. Oznacza to, że sposób organizacji działalności i miejsce przyjmowania płatności nie wyłączają same przez się konieczności zapewnienia takiej możliwości.

Zakres obowiązku ogranicza ust. 2. Nie obejmuje on przedsiębiorcy, który nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, o których mowa w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustalenie, czy przepis ma zastosowanie do konkretnego przedsiębiorcy, wiąże się więc z oceną istnienia tego obowiązku ewidencyjnego.

Ust. 4 przewiduje możliwość czasowego zwolnienia niektórych przedsiębiorców z obowiązku określonego w ust. 1. Zwolnienie może zostać wprowadzone przez ministra właściwego do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia. Przy podejmowaniu decyzji uwzględnia się możliwości techniczno-organizacyjne zapewnienia konsumentowi prawa do zapłaty przy użyciu instrumentu płatniczego. Rozwiązanie to pozwala uwzględnić sytuacje, w których zapewnienie takiej formy płatności jest czasowo utrudnione z przyczyn technicznych lub organizacyjnych. Ust. 3 został uchylony.

Przepis określa, kto jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy. Status ten może mieć **osoba fizyczna**, **osoba prawna** albo **jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną**, jeżeli odrębna ustawa przyznaje jej zdolność prawną. W każdym z tych przypadków konieczne jest także wykonywanie działalności gospodarczej. Oznacza to, że samo istnienie danej osoby lub jednostki nie wystarcza do uznania jej za przedsiębiorcę, ponieważ przepis wiąże ten status również z wykonywaniem działalności gospodarczej.

Szczególne uregulowanie dotyczy wspólników spółki cywilnej. Zgodnie z ust. 2 przedsiębiorcami są oni samodzielnie, ale tylko w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Przepis wskazuje więc wspólników jako podmioty, którym przypisuje status przedsiębiorcy, nie ograniczając go do samej nazwy spółki cywilnej.

Ust. 3 wyłącza z tego przepisu szczegółowe określenie zasad podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej przez osoby zagraniczne. W tych sprawach zastosowanie mają odrębne przepisy. Art. 4 pełni zatem przede wszystkim funkcję porządkującą: wskazuje podstawowe kategorie podmiotów uznawanych za przedsiębiorców, określa szczególną sytuację wspólników spółki cywilnej oraz odsyła regulację dotyczącą osób zagranicznych do innych przepisów. Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że pozwala ustalić, czy określony podmiot mieści się w ustawowym kręgu przedsiębiorców, a także jakie elementy należy uwzględnić przy takiej ocenie.

Przepis określa, kiedy aktywność zarobkowa osoby fizycznej nie jest uznawana za działalność gospodarczą. Warunkiem jest, aby **przychód należny** z tej aktywności nie przekroczył w żadnym kwartale 225% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w przepisie, oraz aby osoba ta nie wykonywała działalności gospodarczej w okresie ostatnich 60 miesięcy. Obie przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Przez przychód należny rozumie się kwoty należne, nawet jeśli nie zostały faktycznie otrzymane. Przy jego ustalaniu pomija się wartość zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Znaczenie ma więc wysokość należności po uwzględnieniu tych pomniejszeń, a nie wyłącznie kwoty rzeczywiście zapłacone.

Osoba wykonująca taką aktywność może złożyć wniosek o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z informacją o podjęciu działalności gospodarczej. W takim przypadku działalność staje się działalnością gospodarczą w dniu wskazanym we wniosku. Jeżeli natomiast przychód należny przekroczy określony limit, działalność uzyskuje ten status od dnia przekroczenia. Wówczas wniosek o wpis należy złożyć w terminie 7 dni od tego dnia.

Regulacji nie stosuje się do działalności wykonywanej w ramach umowy spółki cywilnej ani do działalności wykonywanej przez osoby fizyczne będące osobami zagranicznymi innymi niż osoby wymienione w art. 4 ust. 1 i 2 wskazanej ustawy. Przepis wyznacza zatem limit przychodów, warunek dotyczący wcześniejszej aktywności, sposób liczenia przychodu oraz zasady dobrowolnego albo obowiązkowego ujawnienia działalności w ewidencji.

Przepis określa, do jakich rodzajów aktywności **nie stosuje się ustawy**, a także wskazuje szczególne zasady dotyczące działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług.

W ust. 1 wymieniono działalności związane przede wszystkim z rolnictwem. Wyłączenie obejmuje działalność wytwórczą w zakresie upraw rolnych, chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa oraz rybactwa śródlądowego. Dotyczy również wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i innych usług świadczonych w gospodarstwach rolnych w związku z pobytem turystów.

Odrębnie uregulowano wyrób wina przez rolników będących producentami wina w rozumieniu wskazanej ustawy. Wyłączenie dotyczy przypadków, gdy wytwarzają oni mniej niż 100 hektolitrów wina w roku winiarskim i korzystają wyłącznie z winogron pochodzących z własnych upraw winorośli. Ustawa nie znajduje także zastosowania do działalności rolników w zakresie sprzedaży określonej w przywołanym przepisie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz do działalności kół gospodyń wiejskich, jeżeli spełniają one warunki wskazane w przepisie dotyczącym tych kół.

Ust. 2 nie wyłącza działalności usługowej z regulacji w ogóle, lecz nakazuje odpowiednio stosować do niej przepisy art. 7-11 oraz rozdziału 6 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W praktyce przepis rozgranicza więc działalności objęte wyłączeniem od działalności usługowej, do której znajduje zastosowanie wskazany szczególny zestaw regulacji.

Przepis wyjaśnia podstawowe pojęcia używane w ustawie, przede wszystkim określa kryteria kwalifikowania przedsiębiorcy jako mikroprzedsiębiorcy, małego albo średniego przedsiębiorcy. Status ustala się na podstawie danych z co najmniej jednego roku z dwóch ostatnich lat obrotowych. Konieczne jest łączne spełnienie warunku dotyczącego średniorocznego zatrudnienia oraz jednego z dwóch kryteriów finansowych: rocznego obrotu netto albo sumy aktywów bilansu.

Mikroprzedsiębiorca zatrudnia mniej niż 10 pracowników, a jego obrót lub suma aktywów nie przekracza równowartości 2 milionów euro. Dla małego przedsiębiorcy limity wynoszą odpowiednio mniej niż 50 pracowników oraz 10 milionów euro, przy czym nie może on być mikroprzedsiębiorcą. Średni przedsiębiorca zatrudnia mniej niż 250 pracowników, a jego obrót nie przekracza 50 milionów euro albo suma aktywów 43 milionów euro. Również ten status wymaga, aby przedsiębiorca nie był mikroprzedsiębiorcą ani małym przedsiębiorcą.

Kwoty wyrażone w euro przelicza się na złote według średniego kursu ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu wybranego roku obrotowego. Średnioroczne zatrudnienie ustala się w przeliczeniu na pełne etaty, z pominięciem osób korzystających z wymienionych w przepisie urlopów oraz osób zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego. Dla działalności prowadzonej krócej niż rok przyjmuje się dane za ostatni udokumentowany okres, w tym przewidywany obrót i średnioroczne zatrudnienie.

Przepis definiuje także „organ”, obejmując tym pojęciem właściwy organ administracji publicznej, inny organ władzy publicznej, z wyłączeniem sądów, oraz organ samorządu zawodowego. Definicje te porządkują stosowanie dalszych regulacji ustawy.

Przepis określa dwie podstawowe zasady dotyczące działania przedsiębiorcy. Po pierwsze, przedsiębiorca może podejmować wszelkie działania, o ile przepisy prawa nie ustanawiają ich zakazu. Oznacza to, że punktem wyjścia jest możliwość działania, a ograniczenie tej możliwości musi wynikać z obowiązujących przepisów. Zakaz nie jest więc domyślny, lecz musi być przewidziany w prawie.

Po drugie, przedsiębiorca może być zobowiązany do określonego zachowania wyłącznie na podstawie przepisów prawa. Samo oczekiwanie, żądanie lub praktyka nie wystarczają do nałożenia na niego obowiązku. Konieczne jest istnienie przepisu, który przewiduje powinność konkretnego zachowania.

Przepis rozróżnia zatem dwie sytuacje: **zakaz podejmowania działania** oraz **obowiązek określonego zachowania**. W pierwszym przypadku przedsiębiorca może działać, chyba że prawo czegoś zakazuje. W drugim przypadku obowiązek może powstać tylko wtedy, gdy prawo wyraźnie stanowi, że przedsiębiorca ma postąpić w określony sposób. Znaczenie praktyczne tej regulacji polega na wskazaniu granic swobody przedsiębiorcy oraz na powiązaniu obowiązków przedsiębiorcy z podstawą prawną.,

Przepis określa podstawowy standard wykonywania działalności gospodarczej. Przedsiębiorca powinien prowadzić ją w sposób zgodny z kilkoma równorzędnymi wartościami wskazanymi w ustawie. Należą do nich:

- zasady uczciwej konkurencji,
- poszanowanie dobrych obyczajów,
- poszanowanie słusznych interesów innych przedsiębiorców,
- poszanowanie słusznych interesów konsumentów,
- poszanowanie i ochrona praw oraz wolności człowieka.

Regulacja łączy zatem wymóg uczciwego konkurowania z obowiązkiem uwzględniania interesów innych uczestników działalności gospodarczej, zarówno przedsiębiorców, jak i konsumentów. Nie ogranicza się przy tym do relacji rynkowych, ponieważ obejmuje także prawa i wolności człowieka. Sformułowanie „zgodnie z” wskazuje, że wymienione zasady wyznaczają sposób wykonywania działalności gospodarczej, a nie tylko dodatkowy cel przedsiębiorcy. Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że działalność gospodarcza powinna być prowadzona z poszanowaniem wszystkich wskazanych wartości łącznie. Ocenie podlega więc nie tylko to, czy przedsiębiorca działa na rynku konkurencyjnym, lecz także czy jego działalność uwzględnia dobre obyczaje, słuszne interesy innych przedsiębiorców i konsumentów oraz prawa i wolności człowieka. tunngatillugu

Przedsiębiorstwa

Przedsiębiorstwa w przepisach

Prawo przedsiębiorców16 przepisów