Przepis określa zasady finansowania działalności i restrukturyzacji PKP SA z wykorzystaniem emisji obligacji oraz kredytów lub pożyczek objętych poręczeniem albo gwarancją Skarbu Państwa. PKP SA może wyemitować obligacje do wartości nominalnej 6 000 000 000 zł, przy czym podstawowy limit finansowania celów wskazanych w ust. 2 pkt 2-8 wynosi 3 900 000 000 zł. Przekroczenie tej kwoty, zarówno przy emisji obligacji, jak i przy zaciąganiu kredytów lub pożyczek, wymaga zgody ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Środki mogą być przeznaczone przede wszystkim na spłatę kredytów i pożyczek, a także między innymi na świadczenia dla zwalnianych pracowników, spłatę zobowiązań i zapewnienie ciągłości procesu eksploatacyjnego, modernizację urządzeń kolejowych, zakup pojazdów szynowych, zobowiązania jednostek kolejowej służby zdrowia, koszty doradców prywatyzacyjnych, składki na ubezpieczenia oraz dofinansowanie deficytowych regionalnych przewozów pasażerskich. Część tych celów ma określone limity kwotowe. Wydatki nie mogą obejmować zakresu już sfinansowanego z kredytów lub pożyczek objętych regulacją ust. 6.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na połączeniu limitów wydatków z kontrolą finansów publicznych. Niewykorzystane środki mogą być przesuwane między zadaniami za zgodą właściwych ministrów, a dodatkowe finansowanie wymaga oceny zasadności, kosztów obsługi i zdolności PKP SA do spłaty zobowiązań. Łączna kwota kredytów lub pożyczek z ust. 6 nie może przekroczyć 3 000 000 000 zł. Środki z obligacji są przechowywane na oprocentowanym rachunku PKP SA w Banku Gospodarstwa Krajowego, którego umowa wymaga akceptacji ministra finansów. Poręczenia i gwarancje mogą obejmować całość kwoty, odsetek i określonych kosztów, a wierzytelności Skarbu Państwa zabezpieczają między innymi akcje lub udziały wskazanych spółek.

o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe"

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2000/948/text/U/D20000948Lj.pdf

Przepis informuje, że w ustawie o komercjalizacji i prywatyzacji wprowadzono zmianę dotyczącą art. 3. Nie przedstawiono jednak treści tej zmiany, ponieważ została ona pominięta. Na podstawie samego przepisu można więc ustalić jedynie, że zmodyfikowano wskazany artykuł, ale nie da się określić, jakie dokładnie brzmienie otrzymał ani jakie skutki ma ta modyfikacja.

o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska"

Przepis ustanawia czasowe zwolnienie z obowiązku sporządzenia, zatwierdzenia i udostępnienia do publicznej wiadomości prospektu emisyjnego. Zwolnienie dotyczy ofert publicznych prowadzonych przez Skarb Państwa i obowiązuje przez siedem lat od dnia wejścia w życie ustawy. Nie obejmuje więc wszystkich ofert publicznych, lecz tylko te, które spełniają warunki wskazane w przepisie.

Wyjątek dotyczy dwóch rodzajów ofert:

- ofert dotyczących nabycia przez jednego nabywcę co najmniej 10% akcji danej spółki,
- ofert dotyczących nabycia przez jednego nabywcę akcji w spółce, w której udział Skarbu Państwa stanowi mniej niż 10% kapitału zakładowego.

W drugim przypadku dodatkowym warunkiem jest, aby nabycie było dokonywane w procesie prywatyzacji prowadzonym na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że sama wielkość udziału Skarbu Państwa w kapitale zakładowym nie wystarcza, jeżeli oferta nie jest związana z takim procesem prywatyzacyjnym.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyłączeniu, w określonym czasie i przy spełnieniu wskazanych przesłanek, trzech czynności związanych z prospektem emisyjnym. Skarb Państwa, prowadząc objętą przepisem ofertę publiczną, nie musi wówczas sporządzać prospektu, uzyskiwać jego zatwierdzenia ani udostępniać go publicznie. Warunki odnoszą się zarówno do charakteru transakcji, jak i do jednego nabywcy, dlatego przepis wiąże zwolnienie z konkretną strukturą nabycia akcji.

o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2005/1539/text/U/D20051539Lj.pdf

Za przeprowadzenie prywatyzacji hut odpowiada minister właściwy do spraw Skarbu Państwa. Nie może jednak zrobić tego bez wcześniejszego zasięgnięcia opinii ministra właściwego do spraw gospodarki. Oznacza to, że drugi z ministrów uczestniczy w procedurze poprzez przedstawienie swojego stanowiska, natomiast to minister właściwy do spraw Skarbu Państwa dokonuje prywatyzacji. Przepis nie uzależnia jej od uzyskania zgody drugiego ministra ani od treści jego opinii.

o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali

Przepis usuwa z ustawy dotyczącej wykorzystania wpływów z prywatyzacji części mienia Skarbu Państwa na cele związane z reformą systemu ubezpieczeń społecznych cały rozdział 2. Oznacza to, że regulacje zawarte w tym rozdziale przestają być częścią tej ustawy. Sam przepis nie wskazuje, jakie nowe zasady mają je zastąpić ani nie opisuje szczegółowo skutków uchylenia. Zmiana dotyczy wyłącznie rozdziału 2 wskazanej ustawy.

o uchyleniu niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych

Przepis określa wymagania wobec kandydatów na członków organów nadzorczych wskazywanych przez podmiot uprawniony do wykonywania praw z akcji Skarbu Państwa albo przez państwową osobę prawną. Kandydat powinien mieć pozytywną opinię Rady do spraw spółek z udziałem Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, wykształcenie wyższe oraz co najmniej 5-letni okres zatrudnienia, świadczenia usług lub prowadzenia działalności gospodarczej. Musi także spełniać co najmniej jeden z dodatkowych wymogów kwalifikacyjnych, takich jak posiadanie stopnia naukowego, określonego tytułu zawodowego, ukończenie studiów MBA, uzyskanie wskazanego certyfikatu albo zdanie odpowiedniego egzaminu.

Kandydat nie może pozostawać w stosunku pracy ze spółką ani świadczyć na jej rzecz pracy lub usług na innej podstawie prawnej. Ograniczenia dotyczą także posiadania akcji w spółce zależnej, z wyjątkiem akcji dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, oraz pracy lub świadczenia usług na rzecz takiej spółki. Wykluczone są również zajęcia mogące powodować konflikt interesów, stronniczość lub podejrzenie interesowności. Kandydat musi ponadto spełniać inne wymagania wynikające z odrębnych przepisów.

Szczególne zasady dotyczą osób wybranych do organu nadzorczego przez pracowników, rolników lub rybaków. Wobec tych osób nie stosuje się wymogu opinii Rady, wymogu kwalifikacyjnego z ust. 1 pkt 1 oraz zakazów pozostawania w stosunku pracy wskazanych w ust. 1 pkt 2 i 4. Przepis wyłącza także możliwość wskazania osób związanych z biurem parlamentarzysty lub partią polityczną w sposób określony w ust. 5. Te same wymagania stosuje się do kandydata na pełnomocnika wspólnika. W razie ich niespełnienia należy niezwłocznie podjąć działania w celu odwołania, z wyjątkiem członka wskazanego przez inny podmiot.

o zasadach zarządzania mieniem państwowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2259/text/U/D20162259Lj.pdf

Przepis określa, na jakich zasadach mogą być zawierane umowy prywatyzacji bezpośredniej po wejściu w życie ustawy. Dotyczy umów obejmujących rozporządzenie wszystkimi składnikami niematerialnymi i materialnymi majątku przedsiębiorstwa państwowego. Rozporządzenie to może nastąpić w jednej z trzech form: przez sprzedaż przedsiębiorstwa, wniesienie go do spółki albo oddanie do odpłatnego korzystania.

Kluczowym warunkiem zawarcia takiej umowy jest wcześniejsze wydanie przez organ założycielski zarządzenia o prywatyzacji bezpośredniej. Zarządzenie musi zostać wydane najpóźniej do dnia wejścia w życie ustawy. Jeżeli ten warunek nie został spełniony w określonym terminie, umowa objęta ust. 1 nie może zostać zawarta na podstawie tej regulacji. Przepis wiąże więc możliwość dalszego zawierania umów z formalnym działaniem organu założycielskiego podjętym przed wejściem ustawy w życie.

Ust. 2 ustanawia odrębne zasady dla spraw wskazanych w ust. 1. Do tych spraw, w tym do zawarcia i wykonania umowy prywatyzacji bezpośredniej oraz do uprawnień pracowników, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to zachowanie wcześniejszych reguł dotyczących całego przebiegu takiej prywatyzacji, mimo wejścia w życie nowej ustawy. Jednocześnie kompetencje przypisane w tych przepisach ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa wykonuje minister właściwy do spraw gospodarki. Praktyczne znaczenie przepisu polega zatem na połączeniu warunku przejściowego z dalszym stosowaniem wcześniejszych regulacji i zmianą organu wykonującego określone kompetencje.

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2260/text/U/D20162260Lj.pdf

Przepis ustanawia szczególną zasadę dotyczącą zbywania należących do Skarbu Państwa akcji lub udziałów, jeżeli transakcja została wcześniej określona w umowie prywatyzacyjnej. Jego zastosowanie zależy od łącznego spełnienia kilku warunków.

Po pierwsze, umowa prywatyzacyjna musi być zawarta przed dniem wejścia w życie ustawy. Po drugie, musi wskazywać zarówno nabywcę, jak i cenę. Po trzecie, zbycie musi dotyczyć akcji lub udziałów spółki, w której Skarb Państwa posiada mniej niż 50% kapitału zakładowego. Przepis obejmuje więc sytuacje, w których podstawowe elementy planowanej transakcji zostały już określone w zawartej umowie, a udział Skarbu Państwa w spółce nie osiąga połowy kapitału zakładowego.

Uprawnienie do dokonania zbycia przysługuje organowi, pełnomocnikowi Rządu, państwowej osobie prawnej lub innej jednostce uprawnionej do wykonywania praw z akcji lub udziałów Skarbu Państwa. Zbycie może nastąpić „na podstawie dotychczasowych przepisów”, co oznacza zachowanie wcześniejszej podstawy prawnej dla transakcji spełniającej wskazane przesłanki. Regulacja ma zatem charakter przejściowy i pozwala dokończyć określone procesy prywatyzacyjne według zasad obowiązujących wcześniej, zamiast uzależniać ich realizację wyłącznie od przepisów nowej ustawy. Nie obejmuje natomiast dowolnego zbywania akcji lub udziałów, lecz tylko przypadki, w których jednocześnie określono nabywcę i cenę, umowa została zawarta przed wejściem ustawy w życie, a Skarb Państwa posiada w spółce mniej niż 50% kapitału zakładowego.

Przepis wprowadza szeroki pakiet zmian w ustawie o komercjalizacji i prywatyzacji, porządkując jej zakres oraz zmieniając zasady komercjalizacji przedsiębiorstw państwowych, nabywania akcji przez pracowników i funkcjonowania Funduszu Reprywatyzacji. Zmieniony tytuł ustawy podkreśla, że jej przedmiotem pozostaje komercjalizacja oraz niektóre uprawnienia pracowników.

Komercjalizacji dokonuje organ założycielski. Może nastąpić na wniosek dyrektora i rady pracowniczej albo z inicjatywy samego organu założycielskiego. W tym drugim przypadku dyrektor i rada pracownicza są zawiadamiani o zamiarze komercjalizacji, a dyrektor ma obowiązek przekazać kwestionariusz przedsiębiorstwa wraz z wymaganymi dokumentami w terminie nieprzekraczającym trzech miesięcy. Organ założycielski sporządza akt komercjalizacji, a następnie zarząd lub osoba upoważniona zgłasza spółkę do rejestru przedsiębiorców.

Przepis zachowuje uprawnienia pracowników do nieodpłatnego nabycia akcji także w określonych przypadkach zbycia akcji na rzecz jednostek samorządu terytorialnego lub spółek, których akcjonariuszami są wyłącznie podmioty państwowe. Określa również obowiązki finansowe jednostek samorządu terytorialnego, które sprzedadzą lub w inny sposób zbędą takie akcje. Część uzyskanych środków trafia do budżetu państwa i Funduszu Reprywatyzacji.

Fundusz gromadzi środki związane ze zbyciem akcji Skarbu Państwa i służy przede wszystkim zaspokajaniu roszczeń byłych właścicieli mienia przejętego przez Skarb Państwa, a także finansowaniu wskazanych kosztów postępowań i opinii. Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw finansów publicznych. Przepis wyłącza ponadto stosowanie ustawy do określonych spółek i ich mienia w czasie trwania przewłaszczenia na zabezpieczenie roszczeń Skarbu Państwa.

Przepis wprowadza szeroki zestaw zmian do ustawy dotyczącej komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego „Polskie Koleje Państwowe”. Zmiana tytułu ustawy usuwa odniesienie do prywatyzacji, a art. 1 pkt 2 wskazuje, że jej przedmiotem jest restrukturyzacja spółki „Polskie Koleje Państwowe Spółka Akcyjna”, określanej jako „PKP SA”.

Jednym z kluczowych elementów jest powiązanie zbywania akcji PKP SA z przepisami ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Jednocześnie w niektórych przypadkach ustawa ta nie będzie stosowana. Dotyczy to czynności prawnych wskazanych w art. 18 ust. 2, a także zbywania akcji lub udziałów na rzecz określonych spółek, jeżeli są one nabywane w celu umorzenia. Zmienione art. 20a i art. 20b określają również zasady zbywania udziałów i akcji w spółkach wykonujących przewozy pasażerskie oraz przewozy towarowe na linii szerokotorowej.

Przepis zabezpiecza sytuację akcji PLK SA w razie zbycia akcji PKP SA podmiotowi innemu niż Skarb Państwa albo likwidacji PKP SA. W takim przypadku akcje PLK SA przejmuje Skarb Państwa reprezentowany przez Prezesa Rady Ministrów. Przy zbyciu akcji PKP SA na rzecz innego podmiotu przewidziano także obniżenie kapitału zakładowego PKP SA przez umorzenie odpowiedniej liczby akcji.

Znaczenie praktyczne mają również nowe zasady dotyczące linii kolejowych niebędących liniami o znaczeniu państwowym. Linie zbędne dla działalności PLK SA mogą być sprzedawane przedsiębiorcom przez PLK SA albo PKP SA w porozumieniu z PLK SA, za zgodą ministra właściwego do spraw transportu, z zastrzeżeniem art. 18a. Pozostałe zmiany uchylają wybrane przepisy i jednostki redakcyjne oraz dostosowują zasady finansowania kosztów zbycia akcji i udziałów.

o gospodarce nieruchomościami

Co do zasady prywatyzacja spółek cukrowych może przebiegać na dwa sposoby. Pierwszy polega na przekazaniu osobom trzecim akcji, które już należą do Skarbu Państwa. Drugi zakłada zwiększenie kapitału akcyjnego spółki przez emisję nowych akcji, a następnie objęcie ich przez osoby trzecie. Oznacza to, że prywatyzacja może dotyczyć zarówno istniejących akcji państwowych, jak i akcji utworzonych specjalnie w tym celu. Zasada ta obowiązuje z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w dalszych przepisach.

w sprawie określenia zasad i harmonogramu programu prywatyzacji Spółek Cukrowych.

Przepis nie przedstawia szczegółowego planu prywatyzacji bezpośrednio w swojej treści. Wskazuje, że harmonogram, czyli zestawienie dotyczące przebiegu prywatyzacji spółek cukrowych, został zamieszczony jako załącznik do rozporządzenia. Oznacza to, że informacje o planowanych etapach lub kolejności działań należy szukać właśnie w tym załączniku, a nie w samym § 4.

Przepis wskazuje, że zasady prowadzenia prywatyzacji Spółek Cukrowych należy ustalać na podstawie rozdziału 1 działu IV ustawy przywołanej wcześniej w § 2. Oznacza to, że ten fragment ustawy stanowi podstawę działań związanych z prywatyzacją tych spółek. Sam § 5 nie opisuje tych zasad, lecz odsyła do wskazanych regulacji ustawowych.

Prywatyzacja

Prywatyzacja w przepisach

o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe"1 przepis

o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska"1 przepis

o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych1 przepis

o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali1 przepis

o uchyleniu niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych1 przepis

o zasadach zarządzania mieniem państwowym1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym4 przepisy

o gospodarce nieruchomościami3 przepisy

w sprawie określenia zasad i harmonogramu programu prywatyzacji Spółek Cukrowych.3 przepisy