Prowadzenie spraw

„Prowadzenie spraw” to określenie używane w polskim prawie na oznaczenie podejmowania czynności dotyczących określonej osoby, organizacji, majątku albo postępowania. Termin nie ma jednej, uniwersalnej definicji. Jego znaczenie zależy od tego, czy odnosi się do zarządzania wewnętrznymi sprawami podmiotu, reprezentowania go wobec innych osób, prowadzenia postępowania czy wykonywania obowiązków zarządcy lub kuratora.

W prawie spółek prowadzenie spraw oznacza przede wszystkim podejmowanie decyzji i czynności związanych z bieżącym funkcjonowaniem spółki. W spółce jawnej prawo i obowiązek prowadzenia spraw co do zasady przysługują wspólnikom, a czynności dotyczące zwykłych spraw mogą być podejmowane bez uprzedniej uchwały, z uwzględnieniem prawa sprzeciwu innych wspólników. Czynności wykraczające poza zwykły zakres wymagają rozstrzygnięcia wspólników. W spółce komandytowo-akcyjnej informacje o tym, którzy komplementariusze prowadzą sprawy spółki, podlegają ujawnieniu w zgłoszeniu do sądu rejestrowego. Prowadzenie spraw należy odróżnić od reprezentacji, która dotyczy składania oświadczeń w imieniu spółki wobec osób trzecich.

W postępowaniu cywilnym prowadzenie sprawy obejmuje podejmowanie czynności procesowych, takich jak składanie pism, wniosków i oświadczeń oraz udział w czynnościach sądu. Pełnomocnictwo do prowadzenia danej sprawy może uprawniać do reprezentowania strony w określonym postępowaniu. Pojęcie to może również oznaczać wykonywanie czynności związanych z zarządem zajętą nieruchomością. Zarządca pobiera wówczas pożytki, prowadzi sprawy gospodarcze i może zaciągać zobowiązania mieszczące się w granicach zwykłego zarządu, natomiast czynności przekraczające te granice wymagają dodatkowej zgody.

W prawie cywilnym, rodzinnym i podatkowym prowadzenie własnych spraw oznacza zdolność do samodzielnego podejmowania czynności dotyczących własnej osoby lub majątku. Jeżeli osoba nie może tego robić, sąd może ustanowić kuratora, którego zakres obowiązków i uprawnień określa orzeczenie lub ustawa. Znaczenie praktyczne terminu polega więc na ustaleniu, kto jest uprawniony i zobowiązany do podejmowania decyzji, w jakim zakresie oraz czy potrzebna jest zgoda innego organu albo sądu.