Promotorze

Promotor to podmiot, który zawodowo lub w ramach swojej działalności uczestniczy w przygotowaniu albo realizacji uzgodnienia. Pojęcie to ma szeroki zakres i nie zależy od nazwy wykonywanego zawodu ani formy prawnej podmiotu. Promotorem może być osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej. Definicja obejmuje więc zarówno pojedynczego specjalistę, jak i przedsiębiorstwo, bank lub inną instytucję.

O uznaniu za promotora decyduje przede wszystkim rodzaj podejmowanych czynności. Chodzi o podmiot, który opracowuje uzgodnienie, oferuje je, udostępnia innym osobom, wdraża je albo zarządza procesem jego wdrażania. Wystarczające jest wykonywanie jednej z tych funkcji. Promotor może zatem odpowiadać za koncepcję uzgodnienia, przedstawiać je klientom, zapewniać możliwość skorzystania z niego lub organizować jego zastosowanie w praktyce.

Wśród przykładów wskazanych w ustawie znajdują się doradca podatkowy, adwokat, radca prawny oraz pracownik banku lub innej instytucji finansowej, jeżeli doradza klientom w sposób związany z uzgodnieniem. Wyliczenie to ma charakter przykładowy, dlatego promotorem może być także inny podmiot, który wykonuje opisane czynności. Definicja obejmuje również podmioty niemające miejsca zamieszkania, siedziby ani zarządu w Polsce.

W Ordynacji podatkowej określenie „promotor” służy ustaleniu, kto występuje w tej roli przy uzgodnieniu i do kogo mogą odnosić się przepisy regulujące postępowanie z takimi uzgodnieniami. Ma to znaczenie praktyczne, ponieważ o zakresie zastosowania przepisów decyduje rzeczywisty udział podmiotu w przygotowaniu lub wdrażaniu uzgodnienia, a nie samo formalne określenie jego stanowiska, branży czy miejsca prowadzenia działalności. Przy ocenie należy więc brać pod uwagę faktycznie wykonywane czynności oraz charakter relacji z osobami korzystającymi z uzgodnienia.