Produkcja mięsa przeznaczonego na użytek własny

Produkcja mięsa przeznaczonego na użytek własny to ustawowo określony sposób pozyskiwania mięsa, który nie jest związany z przeznaczeniem go do sprzedaży, lecz z zaspokojeniem własnych potrzeb. Definicja zawarta w ustawie o produktach pochodzenia zwierzęcego wskazuje zarówno źródło mięsa, jak i sposób jego uzyskania oraz cel, któremu ma służyć.

Pojęcie obejmuje dwie podstawowe sytuacje:

• pozyskanie mięsa poza rzeźnią ze zwierząt utrzymywanych w gospodarstwie, należących do wskazanych w ustawie kategorii, czyli cieląt do ukończenia dwunastego miesiąca życia, świń, owiec, kóz, drobiu i zajęczaków, a także zwierząt dzikich utrzymywanych w warunkach fermowych;
• pozyskanie mięsa zwierząt łownych w wyniku odstrzału.

W pierwszym przypadku istotne jest, że zwierzę jest utrzymywane w gospodarstwie albo w warunkach fermowych, a mięso uzyskuje się poza rzeźnią. W drugim źródłem mięsa jest zwierzę łowne, a decydujący pozostaje sposób jego pozyskania, czyli odstrzał. W obu sytuacjach mięso musi być przeznaczone na własne potrzeby. Oznacza to, że definicja odnosi się do mięsa uzyskiwanego na użytek własny, a nie do produkcji prowadzonej z myślą o jego dalszym obrocie.

W praktyce pojęcie pozwala odróżnić szczególną kategorię pozyskiwania mięsa od produkcji mięsa w rzeźni oraz od pozyskiwania go w innych celach. Ma znaczenie przy ustalaniu, czy określona czynność mieści się w zakresie regulacji ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Aby można było mówić o tej produkcji, muszą być spełnione łącznie przesłanki wynikające z definicji: właściwy rodzaj zwierzęcia, określony sposób lub miejsce pozyskania mięsa oraz jego przeznaczenie na własne potrzeby.