Procedura krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu

Procedura krajowego indywidualnego dopuszczenia pojazdu oznacza sformalizowany sposób sprawdzenia, czy konkretny pojazd spełnia wymagane dla niego warunki albo wymagania techniczne. Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie „o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia” i koncentruje się na potwierdzeniu zgodności danego, indywidualnie wskazanego pojazdu z właściwymi kryteriami.

Istotą procedury jest ocena dwóch elementów:

• przedmiotem sprawdzenia musi być określony pojazd, a nie ogólnie opisany typ pojazdów;
• ocena musi dotyczyć odpowiednich warunków lub wymagań technicznych, wskazanych w przepisach unijnych przywołanych w definicji.

Odesłanie do art. 1 ust. 1 rozporządzenia 167/2013, art. 1 ust. 1 rozporządzenia 168/2013 albo art. 45 rozporządzenia 2018/858 oznacza, że zakres badania zależy od tego, który z tych przepisów ma zastosowanie do danego przypadku. Nie chodzi więc o dowolne sprawdzenie stanu pojazdu, lecz o potwierdzenie spełnienia konkretnych wymagań technicznych wynikających z właściwego reżimu prawnego.

W ustawie procedura pełni funkcję mechanizmu potwierdzającego, że indywidualny pojazd odpowiada wymaganiom koniecznym do objęcia go krajowym indywidualnym dopuszczeniem. Jej znaczenie praktyczne polega na tym, że pozwala odnieść wymagania określone w przepisach do konkretnego pojazdu i udokumentować wynik takiej oceny. Dzięki temu pojęcie wskazuje zarówno cel działania, czyli potwierdzenie spełnienia wymagań, jak i jego zakres, obejmujący warunki techniczne określone w odpowiednich przepisach. W kontekście ustawy jest to zatem procedura oceny zgodności pojedynczego pojazdu z wymaganiami właściwymi dla danego przypadku, a nie ogólna kontrola wszystkich pojazdów.