Rodzice mają prawo wychowywać dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Oznacza to, że mogą kształtować sposób wychowania w oparciu o wartości i poglądy, które uznają za właściwe. Prawo to nie zostało jednak ujęte jako całkowicie niezależne od sytuacji dziecka. Wychowanie powinno uwzględniać stopień dojrzałości dziecka. Należy także brać pod uwagę jego wolność sumienia i wyznania oraz jego przekonania. Z przepisu wynika więc, że wraz z rozwojem i dojrzewaniem dziecka jego osobiste cechy, wolność oraz poglądy powinny być uwzględniane w procesie wychowania. Przepis określa również szczególne zasady dotyczące praw rodzicielskich. Ich ograniczenie albo pozbawienie jest dopuszczalne wyłącznie w przypadkach wskazanych w ustawie. Ponadto może do tego dojść tylko na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Oznacza to, że sama decyzja o ograniczeniu lub pozbawieniu praw rodzicielskich nie może zostać podjęta poza ustawowo określonymi przypadkami ani bez prawomocnego rozstrzygnięcia sądu.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Sprzeciw może opierać się tylko na twierdzeniach i zarzutach, które wierzyciel wskazał już w zgłoszeniu wierzytelności. Oznacza to, że wierzyciel nie może co do zasady rozszerzać podstaw sprzeciwu o nowe argumenty, jeżeli wcześniej miał możliwość ich przedstawienia. Nowe twierdzenia lub zarzuty są dopuszczalne tylko w dwóch sytuacjach. Wierzyciel musi wykazać, że wcześniejsze ich zgłoszenie było niemożliwe albo że potrzeba ich wskazania pojawiła się dopiero później. Samo przedstawienie nowego argumentu nie wystarcza, jeżeli wierzyciel nie wykaże jednej z tych okoliczności. Jeżeli wierzytelność została stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, zakres sprzeciwu jest węższy. Sprzeciw może wtedy opierać się wyłącznie na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy w sprawie zakończonej tym orzeczeniem. Takie zdarzenia należy potwierdzić dowodem na piśmie.

Prawomocne orzeczenie sądu

Prawomocne orzeczenie sądu w przepisach

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

Prawo upadłościowe1 przepis