Prawodawstwo zootechniczne

Prawodawstwo zootechniczne to określenie używane w ustawie „Organizacja hodowli i rozród zwierząt gospodarskich” dla oznaczenia unijnych regulacji związanych z hodowlą oraz rozrodem zwierząt gospodarskich. Chodzi więc nie o wszystkie przepisy dotyczące zwierząt ani o całe prawo rolne, lecz o tę część przepisów Unii Europejskiej, która odnosi się do organizowania, prowadzenia lub oceny hodowli oraz do procesów rozrodu zwierząt wykorzystywanych w gospodarstwach.

Pojęcie ma dwa podstawowe elementy. Po pierwsze, obejmuje przepisy ustanowione na poziomie Unii Europejskiej. Po drugie, ich przedmiotem musi być hodowla zwierząt albo rozród zwierząt gospodarskich. Oba kryteria powinny wystąpić łącznie. Jeżeli regulacja dotyczy zwierząt, ale nie odnosi się do hodowli lub rozrodu, nie mieści się w tym znaczeniu. Podobnie przepisy dotyczące hodowli zwierząt, które nie są zwierzętami gospodarskimi, nie są objęte zakresem tego pojęcia w rozumieniu wskazanej definicji.

W ustawie termin ten służy określeniu zewnętrznego, unijnego otoczenia regulacyjnego dla krajowych zasad organizacji hodowli i rozrodu. Pozwala wskazać, że przy stosowaniu przepisów krajowych znaczenie mogą mieć także odpowiednie regulacje unijne, a nie tylko treść samej ustawy. Jest to zatem pojęcie porządkujące, które pomaga ustalić, jakiego rodzaju przepisy należy brać pod uwagę przy ocenie spraw związanych z hodowlą i rozrodem zwierząt gospodarskich.

W praktyce prawodawstwo zootechniczne wyznacza wspólne ramy postępowania w tej dziedzinie na obszarze Unii Europejskiej. Ma znaczenie dla podmiotów zajmujących się hodowlą, rozrodem oraz organizacją tych procesów, ponieważ wskazuje zbiór regulacji, do których należy się odwoływać obok przepisów krajowych. Nie jest nazwą pojedynczego aktu prawnego, lecz zbiorczym określeniem odpowiednich przepisów unijnych.