Przepis określa, kiedy obywatel Unii Europejskiej uzyskuje prawo stałego pobytu w Polsce. Następuje to po pięciu latach nieprzerwanego pobytu, ale sam upływ czasu nie wystarcza. W całym tym okresie obywatel musi spełniać co najmniej jedną z przesłanek prawa pobytu wskazanych w wymienionych przepisach. Oznacza to, że prawo stałego pobytu zależy zarówno od długości pobytu, jak i od utrzymania odpowiedniej podstawy pobytu.

o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin

Przepis wskazuje zasady prowadzenia dwóch rodzajów postępowań. Przy wydawaniu dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu stosuje się regulacje wskazane w art. 23. Natomiast postępowanie dotyczące karty stałego pobytu odbywa się na podstawie art. 23, art. 25 i art. 25a. Oznacza to, że szczegółowych reguł tych postępowań należy szukać w wymienionych przepisach.

Przy odbiorze dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu obywatel Unii Europejskiej musi okazać ważny dokument podróży albo inny ważny dokument potwierdzający jego tożsamość i obywatelstwo. Chodzi więc o weryfikację osoby oraz jej obywatelstwa w chwili odbioru. Do samego odbioru stosuje się także odpowiednio wskazane przepisy dotyczące odbierania innego dokumentu, czyli w zakresie pasującym do tej sytuacji.

Członek rodziny obywatela Unii Europejskiej, który ma prawo do stałego pobytu w Polsce, musi posiadać kartę stałego pobytu. Dokument ten potwierdza to uprawnienie. Nie zastępuje jednak dokumentu podróży: przy przekraczaniu granicy trzeba mieć oba dokumenty. Karta, używana razem z ważnym dokumentem podróży, pozwala wielokrotnie przekraczać polską granicę bez wizy.

Przepis wskazuje, jakie zasady należy stosować przy odbiorze nowych dokumentów związanych ze stałym pobytem. Gdy chodzi o nowy dokument potwierdzający prawo stałego pobytu, zastosowanie mają przepisy dotyczące odbioru dokumentu określone w art. 29. Natomiast odbiór nowej karty stałego pobytu odbywa się według zasad wskazanych w art. 29a. Przepis rozróżnia więc oba dokumenty i przypisuje każdemu właściwą regulację.

Przepis wskazuje, jakie zasady stosuje się w sprawach dotyczących prawa pobytu albo prawa stałego pobytu obywateli Zjednoczonego Królestwa oraz członków ich rodzin. Co do zasady takie postępowania prowadzi się według regulacji z rozdziału 3 i 4 ustawy. Trzeba jednak uwzględnić przepisy rozdziału, w którym znajduje się ten artykuł. Jeżeli przewidują one odmienne rozwiązania, stosuje się właśnie je.

Przepis wskazuje, że odebranie nowego dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu albo nowej karty stałego pobytu odbywa się według tych samych zasad, które przewidziano w art. 65k. Nie tworzy więc odrębnego trybu odbioru dla tych dokumentów, lecz odsyła do regulacji zawartej w tym artykule. Aby ustalić szczegóły postępowania, trzeba zapoznać się z treścią art. 65k.

Przepis dotyczy spraw związanych z obywatelami Unii Europejskiej oraz członkami ich rodzin, którzy nie są obywatelami UE. Nakazuje prowadzenie w systemie informatycznym pięciu rodzajów rejestrów. Obejmują one informacje o pobycie obywatela UE, kartach pobytowych, dokumentach potwierdzających prawo stałego pobytu, kartach stałego pobytu oraz zaświadczeniach wskazanych w innym przepisie ustawy. Każda z tych kategorii jest ujmowana w osobnym rejestrze.

Prawo stałego pobytu

Prawo stałego pobytu w przepisach

o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin8 przepisów