Kodeks karny wykonawczy

Przepis wyraża zasadę, zgodnie z którą Rzeczpospolita Polska zapewnia wolność prasy oraz innych środków społecznego przekazu. Oznacza to, że wolność tych form przekazywania informacji i treści jest wartością, którą państwo ma zapewniać. Przepis wskazuje więc zarówno prasę, jak i inne środki społecznego przekazu. Sformułowanie „inne środki społecznego przekazu” pokazuje, że przepis nie ogranicza się wyłącznie do prasy. Obejmuje także pozostałe środki służące społecznemu przekazywaniu treści, choć sam przepis nie wymienia ich rodzajów. Wspólną cechą prasy i tych środków jest ich związek z przekazywaniem treści społeczeństwu. Przepis ma ogólny charakter. Potwierdza, że wolność prasy i innych środków społecznego przekazu powinna być zapewniona przez państwo, ale nie określa szczegółowych zasad korzystania z tej wolności ani sposobu jej realizacji. Nie zawiera również wyliczenia konkretnych uprawnień, obowiązków lub ograniczeń. Jego treść koncentruje się na samym zapewnieniu wolności wskazanych form społecznego przekazu.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis zapewnia każdemu wolność wyrażania swoich poglądów. Oznacza to, że każda osoba jest objęta ochroną tej wolności. Obejmuje ona także pozyskiwanie informacji, czyli ich uzyskiwanie, oraz rozpowszechnianie informacji, czyli przekazywanie ich innym osobom. Przepis łączy więc swobodę formułowania własnych opinii z możliwością zdobywania i przekazywania informacji. Zakazana jest cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu. Oznacza to, że nie wolno wprowadzać wcześniejszej kontroli treści przekazywanych za pomocą takich środków. Zakaz dotyczy także koncesjonowania prasy. Koncesjonowanie oznacza uzależnienie prowadzenia działalności od uzyskania koncesji, dlatego przepis wyraźnie wyklucza takie rozwiązanie w odniesieniu do prasy. Konstytucja przewiduje jednak szczególną możliwość dotyczącą stacji radiowych i telewizyjnych. Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie takiej stacji. Nie wynika z tego, że obowiązek koncesji istnieje zawsze. Przepis wskazuje jedynie, że ustawa może go ustanowić, a możliwość ta dotyczy prowadzenia stacji radiowej lub telewizyjnej.

Jeżeli informacja o naruszeniu prawa trafia bezpośrednio do prasy, nie stosuje się wówczas art. 51 ani art. 52 tej ustawy. W takim przypadku zastosowanie znajduje ustawa Prawo prasowe, o ile spełniona jest przesłanka wskazana w tym przepisie. Regulacja wyraźnie odróżnia więc przekazanie informacji prasie od sytuacji, do których odnoszą się wyłączone przepisy.

o ochronie sygnalistów

Przepis określa podstawowe znaczenie prasy w życiu publicznym. Prasa może korzystać z wolności wypowiedzi, a jej rolą jest przekazywanie obywatelom rzetelnych informacji. Ma także wspierać jawność życia publicznego, czyli jego przejrzystość, oraz umożliwiać społeczną kontrolę i krytykę. Oznacza to, że prasa nie służy wyłącznie przekazywaniu wiadomości, lecz także pomaga obywatelom oceniać działania podejmowane w sferze publicznej.

Prawo prasowe

Przepis zobowiązuje organy państwowe, działające zgodnie z Konstytucją, do zapewnienia prasie warunków potrzebnych do realizowania jej funkcji i zadań. Obejmuje to także umożliwienie działania redakcjom dzienników i czasopism różniących się programem, tematyką oraz prezentowanymi poglądami. Chodzi więc o stworzenie warunków dla istnienia różnorodnej prasy.

Przepis wyjaśnia, że gdy prasa chce uzyskać informację publiczną, zasady takiego dostępu wynikają z przepisów o dostępie do informacji publicznej. Nie ustanawia więc odrębnej procedury tylko dla prasy, lecz odsyła do wskazanej ustawy. Oznacza to, że kwestie związane z uzyskiwaniem przez prasę informacji publicznych należy oceniać właśnie na podstawie tych regulacji. Przepis dotyczy wyłącznie prawa dostępu prasy do informacji publicznej.

Przepis dotyczy dwóch sytuacji: rozpowszechniania materiału prasowego objętego przepadkiem oraz udostępniania prasy, która została zabezpieczona jako dowód rzeczowy. W obu przypadkach osoba rozpowszechniająca taki materiał lub prasę może ponieść odpowiedzialność karną. Ustawa przewiduje za to dwa rodzaje sankcji do wyboru: grzywnę albo karę ograniczenia wolności. Przepis nie wskazuje, że obie kary stosuje się jednocześnie.

Przepis chroni osoby, które przekazują informacje prasie, i potwierdza, że mogą to robić w ramach wolności słowa oraz prawa do krytyki. Samo udzielenie informacji nie powinno powodować dla nich szkody ani stawiać ich pod zarzutem. Ochrona nie jest jednak bezwarunkowa: dotyczy tylko działania zgodnego z prawem. Z przepisu wynika więc zarówno możliwość kontaktu z prasą, jak i granica tej swobody wyznaczona przez przepisy prawa.

Przepis określa, czego dotyczy ustawa: prasowej działalności wydawniczej i dziennikarskiej. Prasą są publikacje periodyczne, czyli ukazujące się cyklicznie, co najmniej raz w roku. Nie mogą one tworzyć zamkniętej, jednorodnej całości. Powinny mieć stały tytuł albo nazwę, kolejny numer oraz datę. Do prasy zaliczają się między innymi dzienniki, czasopisma, serwisy agencyjne, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe. Pojęcie prasy obejmuje również środki masowego przekazywania wykorzystujące druk, obraz, dźwięk lub inną technikę. Dotyczy to także rozgłośni oraz zakładowych tele- i radiowęzłów, jeżeli rozpowszechniają publikacje periodyczne. Prasą są ponadto zespoły ludzi i pojedyncze osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Dziennik to ogólnoinformacyjny druk albo przekaz dźwiękowy lub dźwiękowo-obrazowy, który ukazuje się częściej niż raz w tygodniu. Czasopismo ukazuje się nie częściej niż raz w tygodniu, ale nie rzadziej niż raz w roku. Te zasady stosuje się odpowiednio do innych przekazów dźwiękowych i dźwiękowo-obrazowych. Materiałem prasowym jest każdy opublikowany albo przekazany do opublikowania tekst lub obraz o charakterze informacyjnym, publicystycznym, dokumentalnym albo innym. Nie ma znaczenia jego forma, rodzaj, przeznaczenie, sposób przekazu ani autorstwo. Dziennikarz redaguje, tworzy lub przygotowuje takie materiały, pracując dla redakcji albo działając na jej rzecz i z jej upoważnienia. Redaktor decyduje lub współdecyduje o publikacji materiałów, redaktor naczelny może decydować o całokształcie działalności redakcji, a redakcja organizuje przygotowanie materiałów, w tym ich zbieranie, ocenianie i opracowywanie.

Przy prasach, młotach i piecach kuźniczych należy zapewnić podłogę bez nierówności. Musi ona także wytrzymywać temperatury występujące podczas konkretnych procesów pracy. Oznacza to, że jej właściwości trzeba dostosować do warunków panujących przy danym urządzeniu i rodzaju prowadzonej obróbki. Wymóg obejmuje każde z wymienionych stanowisk, niezależnie od tego, czy znajduje się przy prasie, młocie, czy piecu kuźniczym.

w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w hutnictwie żelaza i stali

Przepis wskazuje, że prasy i młoty mogą być używane wyłącznie do czynności bezpośrednio związanych z kuciem. Gdy urządzenia pracują, nie wolno ich naprawiać ani wykonywać przy nich prac konserwacyjnych lub przeglądowych. Zakaz obejmuje także wszelkie inne działania, które nie należą do procesu kucia. Oznacza to, że takich czynności nie można podejmować podczas pracy prasy lub młota.

Przepis nakazuje zapewnić takie użytkowanie pras do pozłacania, aby ręczne dźwignie nie cofały się gwałtownie i nie uderzały pracowników. Chodzi o zastosowanie odpowiednich rozwiązań zabezpieczających przy urządzeniu, zanim zostanie ono użyte. Obowiązek dotyczy sposobu zabezpieczenia prasy i ma ograniczać ryzyko urazów związanych z nagłym ruchem dźwigni. Przepis nie wskazuje konkretnego rodzaju zabezpieczenia.

Prasa

Prasa w przepisach

Kodeks karny wykonawczy1 przepis

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej2 przepisy

o ochronie sygnalistów1 przepis

Prawo prasowe6 przepisów

w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w hutnictwie żelaza i stali2 przepisy

w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach graficznych.1 przepis