Pracownik resortu obrony narodowej

„Pracownik resortu obrony narodowej” to określenie ustawowe używane w ustawie „Obrona Ojczyzny” dla wskazania osób wykonujących pracę lub pełniących służbę cywilną w strukturach związanych z Ministrem Obrony Narodowej. O zakwalifikowaniu danej osoby do tej kategorii decydują zarówno jej status zawodowy, jak i miejsce zatrudnienia.

Definicja obejmuje dwie podstawowe grupy przypadków:

• pracownika albo członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w jednostce wojskowej;
• pracownika albo członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanej.

Do tej kategorii zalicza się również członka korpusu służby cywilnej albo pracownika zatrudnionego w urzędzie obsługującym Ministra Obrony Narodowej. Oznacza to, że definicja dotyczy nie tylko osób pracujących bezpośrednio w jednostkach wojskowych, lecz także osób zatrudnionych w podporządkowanych albo nadzorowanych strukturach organizacyjnych oraz w urzędzie zapewniającym obsługę ministra.

Istotne są dwa elementy. Pierwszym jest status osoby, która musi być pracownikiem albo członkiem korpusu służby cywilnej. Drugim jest związek zatrudnienia z jednym z miejsc wskazanych w ustawie. Samo wykonywanie zadań związanych z obronnością nie wystarcza, jeżeli osoba nie jest zatrudniona w jednostce lub urzędzie objętym definicją.

Pojęcie służy ustaleniu, kogo ustawa „Obrona Ojczyzny” uznaje za pracownika resortu obrony narodowej. Ma więc znaczenie porządkujące i pozwala stosować przepisy ustawy do określonej grupy osób bez każdorazowego wymieniania wszystkich rodzajów jednostek i stanowisk. W praktyce ułatwia rozróżnienie osób zatrudnionych w strukturach resortu od innych pracowników, którzy mogą wykonywać zadania o podobnym charakterze, ale nie spełniają ustawowych przesłanek dotyczących statusu lub miejsca zatrudnienia.