Przepis zmienia zasady funkcjonowania Uczelni Służby Więziennej oraz reguluje związane z nią kształcenie funkcjonariuszy i pracowników. Uczelnia jest określona jako uczelnia służb państwowych nadzorowana przez Ministra Sprawiedliwości, posiadająca osobowość prawną i działająca na podstawie przepisów „Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce”. Może prowadzić zajęcia także poza swoją siedzibą, z wykorzystaniem infrastruktury Służby Więziennej.

Zmiany obejmują studia, studia podyplomowe, szkolenia i doskonalenie zawodowe. Programy studiów określają rozkład czasu służby kandydackiej, a z przepisów usunięto odrębną regulację zawartą w art. 62e ust. 3. W opiniowaniu służbowym funkcjonariuszy nauczycieli akademickich ocenia się również wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce. Do czasu służby funkcjonariusza będącego nauczycielem akademickim stosuje się przepisy określające czas pracy nauczyciela akademickiego.

Przepis określa także uprawnienia związane z kształceniem. Osobom uczestniczącym w szkoleniach, doskonaleniu zawodowym, studiach lub studiach podyplomowych na wskazanych formach kształcenia przysługuje bezpłatne zakwaterowanie i wyżywienie albo równoważnik pieniężny za wyżywienie, jeżeli jego zapewnienie jest niemożliwe. Funkcjonariusz może również korzystać z płatnego urlopu szkoleniowego, w tym w wymiarze 28 dni na przygotowanie do egzaminów doktorskich i obrony rozprawy doktorskiej albo kolokwium habilitacyjnego.

Jednocześnie doprecyzowano obowiązek zwrotu kosztów kształcenia. Dotyczy on między innymi przypadków zwolnienia ze służby lub wygaśnięcia stosunku służbowego przed upływem 5 lat, a także nieukończenia albo przerwania kształcenia z winy funkcjonariusza. Do kosztów zaliczono wyżywienie, zakwaterowanie, umundurowanie i podróże służbowe.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/1669/text/U/D20181669Lj.pdf

Przepis wprowadza obszerny pakiet zmian dotyczących organizacji, nadzoru i zadań Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Centrum zostaje określone jako agencja wykonawcza realizująca zadania z zakresu polityki naukowej państwa, a minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki uzyskuje kompetencje do nadawania jego statutu oraz określania, w drodze rozporządzeń, zasad konkursów, sprawozdawczości i wynagradzania.

Zmieniają się wymagania wobec Dyrektora i zastępcy Dyrektora. Obejmują one między innymi znajomość języka angielskiego oraz brak pracy, służby lub współpracy z organami bezpieczeństwa państwa w określonym w przepisie okresie. Doprecyzowano także zasady powoływania Dyrektora w konkursie, skład Rady i Komitetu Sterującego oraz ograniczenia dotyczące łączenia członkostwa w Radzie z pełnieniem określonych funkcji i członkostwem w innych organach.

Przepis porządkuje również finansowanie strategicznych programów badań i prac rozwojowych, w tym przedsięwzięć dotyczących obronności i bezpieczeństwa państwa. Centrum może ponadto realizować programy nieustanowione w polityce naukowej państwa, jeżeli są finansowane z innych źródeł niż budżet państwa. Rozszerzono zadania Centrum o pobudzanie inwestowania przedsiębiorców w działalność naukową, wspieranie badań aplikacyjnych i rozwój kadry naukowej.

Szczególne znaczenie praktyczne mają regulacje dotyczące praw do wyników projektów finansowanych przez Centrum. Co do zasady prawa do uzyskania ochrony własności przemysłowej przysługują podmiotowi, któremu przyznano środki, chyba że umowa lub decyzja stanowi inaczej. W projektach dotyczących obronności i bezpieczeństwa państwa właścicielem praw może być Skarb Państwa, który może także uzyskać szerokie, nieodpłatne uprawnienia do korzystania z utworów i wyników badań.

Przepis wprowadza szeroki pakiet zmian w ustawie o Narodowym Centrum Nauki. Dotyczą one organizacji Centrum, zasad powoływania jego organów, konkursów oraz finansowania badań podstawowych.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki uzyskuje kompetencję do określania w drodze rozporządzeń statutu Centrum, regulaminu konkursów, warunków wynagradzania oraz wysokości wynagrodzeń Rady. Zmiany obejmują także wymagania wobec kandydatów na Dyrektora i jego zastępcę, w tym warunek dotyczący pracy, służby lub współpracy z organami bezpieczeństwa państwa. Uregulowano również ograniczenia łączenia członkostwa w Radzie z innymi funkcjami i członkostwem w wskazanych organach.

W składzie Rady ma być uwzględniona zrównoważona reprezentacja różnych dziedzin nauki i rodzajów podmiotów. Zespół Identyfikujący przekazuje Ministrowi listę co najmniej dwudziestu czterech kandydatów, a szczegółowy sposób ich wyłaniania określa Minister.

Istotne znaczenie mają zmiany dotyczące finansowania. Centrum przeznacza nie mniej niż 20% pozostających w jego dyspozycji środków na wsparcie rozwoju młodych naukowców. Rozszerzono katalog podmiotów i osób mogących uczestniczyć w konkursach, wprowadzając jednocześnie oświadczenie o niefinansowaniu tych samych zadań z innych źródeł. Jeżeli projekt zgłasza osoba fizyczna, środki otrzymuje wskazany podmiot realizujący, który ma obowiązek zatrudnić wnioskodawcę.

Przepis porządkuje także zawieranie i kontrolę umów, rozliczanie projektów oraz przyznawanie stypendiów i środków na staże. Określa ponadto zasadę dotyczącą praw do wyników badań i prac rozwojowych finansowanych przez Centrum, z zastrzeżeniem odmiennych postanowień umowy lub decyzji o przyznaniu środków.

Przepis wprowadza szeroki pakiet zmian w ustawie o instytutach badawczych, dostosowując ich zadania, organizację, finansowanie i zasady nadzoru do regulacji dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki. Instytuty mogą prowadzić kształcenie w szkołach doktorskich, na studiach podyplomowych oraz w innych formach, jeżeli jest ono związane z ich badaniami i pracami rozwojowymi. Mogą także tworzyć szkoły doktorskie, a ich rada naukowa ustala programy kształcenia i prowadzi postępowania w sprawie nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego, w zakresie posiadanych uprawnień.

Zmiany określają również sposób tworzenia, łączenia, podziału, reorganizacji, przekształcania i likwidacji instytutów. Wprowadzono możliwość włączenia instytutu badawczego do uczelni publicznej, a decyzja o komercjalizacji wymaga porozumienia właściwych ministrów i opinii rady naukowej. Wyniki badań, prace rozwojowe i związane z nimi know-how mogą być komercjalizowane między innymi przez tworzenie spółek kapitałowych lub obejmowanie w nich akcji i udziałów, za zgodą ministra nadzorującego. Prawa własności przemysłowej i prawa do odmian roślin należące do likwidowanego instytutu albo instytutu, w stosunku do którego może być ogłoszona upadłość, są wyłączone z postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego.

Przepis wzmacnia rolę ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w ocenie działalności instytutów, nadawaniu statusu państwowego instytutu badawczego oraz w postępowaniach dyscyplinarnych. Szczegółowo określa też stanowiska pracowników naukowych, wymagania kwalifikacyjne i zasadę konkursowego zatrudnienia, z wyjątkami wskazanymi w art. 43 ust. 7. W praktyce regulacja porządkuje relacje instytutów z systemem nauki, określa ich możliwości dydaktyczne i gospodarcze oraz centralizuje część procedur oceny i odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Przepis wprowadza liczne zmiany w ustawie o Polskiej Akademii Nauk, dostosowując jej zadania, organizację i zasady działania do regulacji dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki. Akademia ma koncentrować się na prowadzeniu działalności naukowej, wspieraniu młodych naukowców, kształceniu w szkołach doktorskich i na studiach podyplomowych, a także na upowszechnianiu i wdrażaniu wyników badań oraz współpracy z uczelniami i środowiskiem społeczno-gospodarczym.

Istotnie określono nadzór nad Akademią. Prezes Rady Ministrów kontroluje zgodność działania jej organów z ustawą i statutem, z wyłączeniem gospodarki finansowej, otrzymuje roczne sprawozdanie z działalności, a w określonych przypadkach może uchylić uchwałę organów Akademii. Akademia składa również roczne sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem z badania właściwemu ministrowi.

Zmiany obejmują także zasady wyboru członków Akademii, status członków zagranicznych, wynagrodzenia oraz ograniczenia dotyczące łączenia funkcji przez Prezesa i wiceprezesów. Uregulowano tworzenie i likwidację oddziałów, zasady powoływania instytutów oraz wymagania dotyczące ich działalności, w tym minimalną liczbę pracowników i odpowiednią aparaturę badawczą. Utworzenie instytutu wymaga uchwały Prezydium Akademii oraz zgody właściwego ministra.

W instytutach rozszerzono zadania związane z kształceniem. Dyrektor tworzy szkoły doktorskie, a rada naukowa ustala programy kształcenia, prowadzi postępowania w sprawie stopni naukowych i wykonuje zadania związane z kwalifikacjami nadawanymi po studiach podyplomowych. Przepis ułatwia też komercjalizację wyników badań, prac rozwojowych i know-how oraz określa zasady udziału podmiotów naukowych w międzynarodowych programach badawczych.

Przepis zmienia zasady potwierdzania kwalifikacji w zawodzie geolog oraz wybrane reguły związane z egzaminami z zakresu geologii. Najważniejsze zmiany dotyczą art. 52, który szczegółowo określa wymagania wobec osób ubiegających się o kwalifikacje w kategoriach I-IX i XIII.

W przypadku kategorii I-IX wymagane są odpowiednie studia oraz praktyka zawodowa. Dla kategorii XIII dopuszczono także wykształcenie potwierdzone świadectwem lub dyplomem w zawodach wskazanych w przepisach wykonawczych. Zakres studiów może być ustalany na podstawie nazwy kierunku, specjalności, wykazu przedmiotów lub efektów uczenia się, w szczególności w dokumentach związanych z przebiegiem studiów. Dla kategorii I-IX i XIII studia powinny obejmować co najmniej dwie nauki geologiczne, odpowiadające wnioskowanej kategorii, oraz określony poziom kształcenia.

Przepis wyjaśnia również, czym jest praktyka. Obejmuje ona między innymi udział w pracach geologicznych, kartografii geologicznej, badaniach geofizycznych, sporządzaniu projektów i dokumentacji, a także określone czynności wykonywane przez osoby zatrudnione w urzędzie obsługującym organ administracji geologicznej. Wskazuje moment, od którego można rozpocząć praktykę, dopuszcza zaliczenie praktyki objętej programem studiów, jeżeli została zorganizowana na podstawie odpowiedniej umowy, oraz ustanawia zasadę odbywania jej pod nadzorem osoby uprawnionej. W odniesieniu do praktyki urzędników nadzór ten nie jest wymagany.

Pozostałe zmiany dotyczą potwierdzania zakresu studiów przy kwalifikacjach określonych w art. 57, terminu złożenia wniosku o ponowny egzamin, a także zwrotu kosztów podróży i noclegów członków komisji egzaminacyjnej. Koszty egzaminów, w tym te związane z udziałem komisji, są pokrywane ze środków zaplanowanych w budżecie państwa.

Przepis dostosowuje ustawę o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji do rozwiązań dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki. Najważniejsza zmiana polega na wyraźnym uwzględnieniu w systemie kwalifikacji uzyskiwanych w uczelniach, instytutach naukowych Polskiej Akademii Nauk i instytutach badawczych, przy jednoczesnym wyłączeniu tych kwalifikacji z ogólnych wymogów walidacji, certyfikowania, zapewniania jakości i nadzoru określanych przez ustawę o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji.

Zmodyfikowano podstawowe definicje. „Edukacja formalna” obejmuje między innymi kształcenie prowadzone przez uczelnie i inne podmioty systemu szkolnictwa wyższego i nauki. Do „kwalifikacji cząstkowych” zaliczono między innymi kwalifikacje po ukończeniu studiów podyplomowych i innych wskazanych form kształcenia, natomiast „kwalifikacje pełne” obejmują kwalifikacje uzyskiwane po ukończeniu określonych etapów kształcenia wyższego oraz po uzyskaniu stopnia doktora. Doprecyzowano również znaczenie „kwalifikacji uregulowanych”.

Zmiany dotyczą także przypisywania poziomów Polskiej Ramy Kwalifikacji. Określono charakterystyki poziomów 5, 6, 7 i 8 drugiego stopnia oraz wskazano, że wybrane dyplomy potwierdzają kwalifikacje na poziomie 5. Uczelnie, instytuty PAN i instytuty badawcze mogą włączać kwalifikacje po studiach podyplomowych do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji, jeżeli przypisano im poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji.

Przepis rozszerza również zasady włączania do systemu kwalifikacji uzyskiwanych po innych formach kształcenia. W Zintegrowanym Rejestrze Kwalifikacji gromadzone będą dane o studiach, szkołach doktorskich, tytułach zawodowych i stopniu doktora, a informacje dotyczące szkolnictwa wyższego mają być przekazywane z systemu POL-on.:VEVENT

Przepis wprowadza zmiany w ustawie dotyczącej uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Jego głównym skutkiem jest określenie na nowo zadań ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki oraz zasad uwzględniania wiedzy i umiejętności osób ubiegających się o uznanie kwalifikacji.

Minister ma określać, w drodze rozporządzenia, między innymi wykaz zawodów, w których konieczne jest odbycie stażu adaptacyjnego albo przystąpienie do testu umiejętności. Dotyczy to także określonych działalności regulowanych, przy czym w tym zakresie rozporządzenie może być wydane przez ministra właściwego do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki. Przy ustalaniu tych wymogów uwzględnia się potrzebę zapewnienia znajomości lub specjalistycznej wiedzy z zakresu prawa polskiego, odpowiedniej do właściwego wykonywania zawodów i działalności oraz ochrony interesów osób korzystających z pomocy prawnej.

Zmiana dotycząca art. 20 ust. 1 pozwala brać pod uwagę nie tylko doświadczenie zawodowe, lecz także potwierdzone efekty uczenia się w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce oraz potwierdzone efekty kształcenia w rozumieniu przepisów o systemie oświaty. Takie osiągnięcia mogą wyrównać w całości albo w części różnice stwierdzone przy uznawaniu kwalifikacji.

Przepis określa również kompetencje ministra w zakresie wykazu wspólnych ram kształcenia i wspólnych testów, wzoru oświadczenia oraz wyznaczenia koordynatora systemu uznawania kwalifikacji. Minister ma także pełnić funkcję ośrodka wsparcia. W praktyce zmiany porządkują odpowiedzialność za funkcjonowanie systemu, wskazują organy właściwe do wydawania szczegółowych regulacji i wiążą wymagania kwalifikacyjne z ochroną porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego, bezpieczeństwa usługobiorców oraz środowiska.

Przepis szeroko aktualizuje zasady funkcjonowania Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej, dostosowując jej zadania, organizację i nadzór do rozwiązań dotyczących szkolnictwa wyższego i nauki. Agencja ma inicjować i realizować działania wspierające międzynarodową wymianę akademicką oraz umiędzynarodowienie określonych podmiotów. Do jej zadań należy także prowadzenie spraw osób kształcących się lub uczestniczących w działalności naukowej na podstawie umów międzynarodowych, porozumień albo decyzji ministra, a także spraw dotyczących uznawalności wykształcenia i stopni oraz uwierzytelniania dokumentów.

Zmiany obejmują również **kierowanie i skład organów Agencji**. Dyrektora powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki. W razie wygaśnięcia kadencji jego obowiązki wykonuje wskazany zastępca. Rada ma czteroletnią kadencję, a w jej skład wchodzą przedstawiciele organów państwa, środowiska rektorów, doktorantów, studentów oraz Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Określono także zasady powoływania i odwoływania członków Rady oraz wyboru jej przewodniczącego i zastępcy.

Przepis wzmacnia kontrolę nad Agencją. Minister sprawuje nadzór pod względem legalności, rzetelności, celowości i gospodarności, a działalność Agencji podlega audytowi zewnętrznemu nie rzadziej niż co 4 lata. Nieprzeprowadzenie audytu stanowi przesłankę odwołania Dyrektora. Uregulowano ponadto zatwierdzanie planów działania i planów finansowych, przekazywanie informacji o kontrolach, wynagradzanie Dyrektora i członków Rady oraz zasady sporządzania wniosków i oceny działań finansowanych przez Agencję.

Przepis reguluje dalsze funkcjonowanie Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego w związku z rozpoczęciem stosowania nowej ustawy. Rada działająca na podstawie dotychczasowych przepisów staje się Radą wskazaną w nowej ustawie. Oznacza to zachowanie ciągłości jej funkcjonowania, przy jednoczesnym dostosowaniu podstawy prawnej działania do nowych regulacji.

Członkowie Rady wybrani na trwającą kadencję pełnią swoje funkcje do jej zakończenia. Przepis nie przewiduje więc przerwania tej kadencji ani konieczności ponownego wyboru tych osób wyłącznie z powodu zmiany ustawy.

Skład Rady zostaje uzupełniony o przedstawicieli pracowników, o których mowa w art. 331 ust. 1 pkt 6 ustawy wskazanej w art. 1. Ich wybór należy do reprezentatywnych organizacji związków zawodowych. Organizacje te przekazują również informacje o wybranych przedstawicielach przewodniczącemu Rady. Czynności te mają zostać wykonane w terminie określonym w przepisie.

W praktyce regulacja łączy dwa elementy: zapewnia ciągłość działania Rady i jej dotychczasowej kadencji, a zarazem wprowadza do jej składu przedstawicieli pracowników. Dzięki temu przejście do zasad określonych w nowej ustawie obejmuje zarówno status Rady, jak i sposób kształtowania jej składu.

Przepis określa zasady przekształcenia zamiejscowych jednostek organizacyjnych oraz dalszego prowadzenia postępowań dotyczących uczelni i filii uczelni zagranicznych. Jego podstawowym skutkiem jest przekształcenie jednostek wskazanych w ust. 1 w filie w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 1. Odpowiednio, uczelnie i filie objęte ust. 6 zachowują swój status w nowych kategoriach organizacyjnych określonych w tej ustawie.

Przepis przewiduje także szczególną procedurę dobrowolnego włączenia filii uczelni publicznej do innej uczelni publicznej. Warunkiem jest, aby obie uczelnie miały siedzibę w tej samej miejscowości, a wniosek został złożony przez senaty uczelni publicznych w okresie wskazanym w ust. 2. Do wniosku trzeba dołączyć umowę regulującą trzy grupy spraw: przekazanie mienia, kontynuowanie kształcenia przez studentów i doktorantów oraz kontynuowanie stosunków pracy pracowników włączanej filii.

O włączeniu rozstrzyga minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w drodze rozporządzenia. Rozporządzenie przenosi również na uczelnię przejmującą pozwolenia na utworzenie studiów, będące uprawnieniami do prowadzenia studiów przysługującymi zamiejscowej jednostce organizacyjnej. Przy wydawaniu rozporządzenia uwzględnia się potrzeby wynikające z polityki naukowej państwa oraz uwarunkowań społeczno-gospodarczych.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na zapewnieniu ciągłości organizacyjnej, majątkowej, dydaktycznej i pracowniczej podczas zmiany statusu jednostek. Postępowania dotyczące utworzenia uczelni lub filii uczelni zagranicznej, wszczęte i niezakończone przed wejściem w życie ustawy, prowadzi się natomiast na podstawie jej przepisów.

Przepis ustanawia zasady przejściowe dotyczące finansowania uczelni oraz wybranych instytutów w związku ze stosowaniem nowej ustawy. Określa, które dotacje i środki finansowe są nadal przyznawane na zasadach dotychczasowych, a które są stopniowo obejmowane rozwiązaniami przewidzianymi w ustawie, o której mowa w art. 1. Dotyczy to między innymi uczelni publicznych i niepublicznych, instytutów naukowych Polskiej Akademii Nauk, instytutów badawczych oraz międzynarodowych instytutów naukowych.

Szczególne reguły odnoszą się do doktorantów, którzy rozpoczęli studia doktoranckie przed rokiem akademickim 2019/2020. Przepis zapewnia uwzględnienie środków na ich kształcenie i świadczenia, a także liczby tych doktorantów oraz odpowiednich wskaźników kosztochłonności w algorytmach podziału środków. Wskazuje również zasady finansowania świadczeń dla doktorantów przez instytuty oraz reguły przyznawania, przekazywania, wykorzystywania i rozliczania tych środków.

Przepis zachowuje także status jednostek posiadających status „Krajowego Naukowego Ośrodka Wiodącego” do końca okresu, na który status został nadany. Dla tych jednostek przewidziano dalsze stosowanie wcześniejszych przepisów, z określonym wyłączeniem, oraz ocenę ich działalności na podstawie raportu końcowego.

Ponadto uregulowano wykorzystanie danych przekazanych przez Centralną Komisję Egzaminacyjną, przekazanie niewykorzystanych środków na fundusz wsparcia osób niepełnosprawnych, zachowanie dotychczasowych zasad dla niektórych wniosków oraz sposób ustalania kategorii naukowych i podziału środków dla instytutów. Praktyczne znaczenie przepisu polega na zapewnieniu ciągłości finansowania i rozliczeń podczas przechodzenia między systemami prawnymi.

Przepis określa zasady przeprowadzenia pierwszej ewaluacji jakości działalności naukowej oraz reguły uwzględniania dorobku powstałego w okresie przejściowym. Ewaluacja obejmuje okres wskazany w ust. 1 i rozpoczyna się w terminie określonym w tym ustępie.

Szczegółowo uregulowano sposób punktowania publikacji. Zgodnie z ust. 2 artykuły naukowe opublikowane w czasopismach ujętych w odpowiednim wykazie otrzymują liczbę punktów przypisaną tym czasopismom. Ust. 2a obejmuje artykuły z czasopism znajdujących się w określonych bazach, ale nieujętych w wykazie. W takim przypadku przyznaje się punkty odpowiadające najniżej punktowanemu czasopismu z części A wykazu. Taką samą zasadę zastosowano w ust. 2b do artykułów opublikowanych w recenzowanych materiałach z określonych konferencji międzynarodowych.

Ust. 3 przesądza, że monografia wydana przez jednostkę organizacyjną podmiotu, którego wydawnictwo znajduje się w odpowiednim wykazie, jest punktowana tak samo jak monografie wydane bezpośrednio przez to wydawnictwo. Projekty pierwszych wykazów przygotowuje zespół doradczy wskazany w ust. 4.

Przepis określa również, czyj dorobek uwzględnia się przy ocenie działalności naukowej. Ust. 5 obejmuje osiągnięcia osób uczestniczących w badaniach lub pracach rozwojowych, z wyłączeniem pracowników naukowo-technicznych i inżynieryjno-technicznych, oraz wiąże je z dyscypliną wskazaną w pierwszym oświadczeniu. Ust. 6 czasowo rozszerza krąg osób uprawnionych do wprowadzania informacji o monografiach i artykułach do właściwych systemów i baz danych.

Przepis wprowadza dwie zmiany w ustawie o ochronie osób i mienia. W obu przypadkach określanie wymagań dotyczących kształcenia pracowników ochrony fizycznej zostaje powierzone ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, działającemu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki.

Pierwsza zmiana dotyczy art. 26 ust. 9. W rozporządzeniu mają zostać określone wymagania dotyczące kursów i szkoleń, o których mowa w art. 26 ust. 7 pkt 6 i 7. Zakres regulacji obejmuje w szczególności szczegółową tematykę oraz formę zajęć. Przy wydawaniu rozporządzenia należy uwzględnić zapewnienie właściwego poziomu wyszkolenia pracowników ochrony fizycznej.

Druga zmiana obejmuje art. 38b ust. 4 i odnosi się do kursu wskazanego w art. 38b ust. 1. Rozporządzenie ma określać jego szczegółową tematykę, formę oraz czas trwania, przy czym kurs nie może trwać dłużej niż 50 godzin. Także w tym przypadku celem jest zapewnienie właściwego poziomu wyszkolenia pracowników ochrony fizycznej.

**Znaczenie praktyczne** przepisu polega na wskazaniu organu odpowiedzialnego za doprecyzowanie zasad prowadzenia kursów i szkoleń oraz na określeniu elementów, które muszą zostać uregulowane. Szczegółowe wymagania nie wynikają bezpośrednio z tego przepisu, lecz mają zostać ustalone w rozporządzeniach wydanych w porozumieniu trzech właściwych ministrów.

Przepis wprowadza zmiany w ustawie - Prawo farmaceutyczne, koncentrując się na badaniach naukowych, badaniach klinicznych oraz kształceniu podyplomowym farmaceutów.

Po pierwsze, doprecyzowuje, że produkty lecznicze wykorzystywane wyłącznie do badań naukowych mogą być stosowane przez określone podmioty prowadzące działalność o profilu medycznym. Wprowadza także kryterium uznania badania klinicznego za „badanie kliniczne niekomercyjne”. Decydujące jest to, aby właścicielem danych był sponsor należący do jednej z wymienionych kategorii, między innymi uczelnia, federacja podmiotów systemu szkolnictwa wyższego i nauki, podmiot leczniczy, badacz, organizacja pacjentów lub inny podmiot nieprowadzący działalności w celu osiągania zysku w określonym zakresie.

Najszerszy zakres zmian dotyczy art. 107a. Szkolenie specjalizacyjne w ramach kształcenia podyplomowego mogą prowadzić uczelnie prowadzące studia na kierunku farmacja, po uzyskaniu akredytacji dyrektora CMKP. Uczelnia może wykazać, że zapewnia wymagany profil szkolenia oraz, gdy nie może przeprowadzić wszystkich jego elementów we własnej strukturze, zawarła porozumienia dotyczące staży lub kursów. Wniosek o akredytację składa się elektronicznie za pomocą SMK, nie później niż 4 miesiące przed planowanym rozpoczęciem szkolenia. Braki formalne trzeba uzupełnić w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, inaczej wniosek pozostaje bez rozpoznania. Pozytywna opinia zespołu ekspertów prowadzi do wpisu uczelni na listę jednostek akredytowanych na 5 lat, z określeniem maksymalnej liczby miejsc szkoleniowych.

Ponadto określono możliwość przerwy w szkoleniu do 12 miesięcy, zmieniono zakres danych we wniosku, a uczelniom przyznano dostęp do danych w związku z wykonywaniem ich zadań i monitoringiem karier zawodowych absolwentów.

Pracownicy nauki

Pracownicy nauki w przepisach

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce15 przepisów