Poziom substancji w powietrzu

„Poziom substancji w powietrzu” to określona wartość opisująca obecność danej substancji w powietrzu albo jej opad na określoną powierzchnię. W pierwszym przypadku chodzi o stężenie substancji mierzone w odniesieniu do ustalonego czasu, a w drugim o ilość substancji, która osadza się na danej powierzchni w określonym czasie. Pojęcie obejmuje więc zarówno sam sposób określania obecności substancji, jak i wartości służące do oceny jej wpływu na ludzi oraz środowisko.

Ustawa Prawo ochrony środowiska wyróżnia trzy podstawowe rodzaje poziomów:

• poziom dopuszczalny wskazuje wartość, która powinna zostać osiągnięta w wyznaczonym terminie, a po jego upływie nie powinna być przekraczana. Jest on jednocześnie standardem jakości powietrza;
• poziom docelowy określa wartość, do której należy dążyć w ustalonym czasie, wykorzystując ekonomicznie uzasadnione działania techniczne i technologiczne. Jego celem jest unikanie, zapobieganie lub ograniczanie szkodliwego wpływu substancji na zdrowie ludzi albo na środowisko jako całość;
• poziom celu długoterminowego oznacza wartość, poniżej której, według współczesnej wiedzy, bezpośrednie szkodliwe oddziaływanie substancji na ludzi lub środowisko jest mało prawdopodobne. Osiągnięcie tego poziomu zakłada się w długim okresie, chyba że nie jest ono możliwe przy zastosowaniu ekonomicznie uzasadnionych działań technicznych i technologicznych.

Pojęcie służy w ustawie do porządkowania ocen jakości powietrza i określania, jaki stan powinien zostać osiągnięty lub utrzymany. Poszczególne poziomy mają różną funkcję praktyczną: poziom dopuszczalny wyznacza wiążący standard, poziom docelowy wskazuje kierunek działań ograniczających szkodliwe oddziaływanie, a cel długoterminowy opisuje pożądany stan, którego osiągnięcie może wymagać wieloletnich działań. Znaczenie ma nie tylko sama wartość poziomu, lecz także czas pomiaru, termin osiągnięcia oraz, w przypadku opadu, powierzchnia, do której odnosi się wynik.