Poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji

Poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji to określenie miejsca kwalifikacji w uporządkowanej strukturze opisującej wymagania dotyczące efektów uczenia się. Pojęcie to, zdefiniowane w ustawie „Zintegrowany System Kwalifikacji”, odnosi się nie do samej nazwy kwalifikacji ani do sposobu jej uzyskania, lecz do tego, czego dana osoba powinna się nauczyć i jaki jest poziom trudności oraz złożoności tych wymagań.

Przy ustalaniu poziomu bierze się pod uwagę przede wszystkim:

• zakres efektów uczenia się, czyli ich rozległość i rodzaj;
• stopień ich złożoności, a więc poziom wymaganej wiedzy, umiejętności i kompetencji oraz relacje między nimi;
• wymagane efekty uczenia się, rozumiane jako to, co osoba posiadająca kwalifikację zna, potrafi wykonać lub jest gotowa właściwie stosować;
• ogólne charakterystyki efektów uczenia się, które służą do jednolitego opisywania wymagań właściwych dla danego poziomu.

Poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji jest zatem syntetyczną informacją o wymaganiach przypisanych do kwalifikacji. Nie opisuje każdego efektu uczenia się w szczegółach, lecz wskazuje ich ogólny zakres i stopień złożoności. Dzięki temu możliwe jest przedstawianie różnych kwalifikacji według wspólnego schematu, nawet jeśli dotyczą odmiennych dziedzin.

W ustawie pojęcie to służy przede wszystkim uporządkowaniu kwalifikacji i odniesieniu ich do wspólnej skali poziomów. Ułatwia ocenę, czy wymagania przewidziane dla danej kwalifikacji odpowiadają określonemu poziomowi, a także porównywanie kwalifikacji opisanych w różny sposób. W praktyce poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji pozwala lepiej zrozumieć, jakiego stopnia przygotowania wymaga dana kwalifikacja, bez utożsamiania poziomu wyłącznie z nazwą zawodu, kursem lub konkretnym miejscem zdobywania wiedzy.