Poziom hałasu

Poziom hałasu to miara natężenia dźwięku występującego w określonym miejscu i czasie, ustalana według metod pomiaru lub oceny przyjętych w przepisach. W polskim prawie termin ten odnosi się przede wszystkim do hałasu w środowisku, czyli dźwięków mogących oddziaływać na ludzi, ich zdrowie i warunki korzystania z nieruchomości. Samo pojęcie nie oznacza każdego dźwięku, lecz jest używane głównie przy ocenie jego uciążliwości i zgodności z wymaganiami ochrony środowiska.

Poziom hałasu wyraża się co do zasady w decybelach, z uwzględnieniem właściwej metody pomiarowej. Jego ocena może zależeć między innymi od źródła dźwięku, miejsca pomiaru, pory dnia oraz rodzaju obszaru lub obiektu podlegającego ochronie. W przepisach występują zwłaszcza następujące ujęcia:

• dopuszczalny poziom hałasu, czyli graniczna wartość hałasu w środowisku, której przekroczenie może oznaczać naruszenie wymagań ochronnych;
• rzeczywisty poziom hałasu, ustalany na podstawie pomiaru albo obliczeń i porównywany z poziomem dopuszczalnym;
• poziom hałasu wykorzystywany przy sporządzaniu strategicznych map hałasu, oceniany według określonych wskaźników i metod.

W Prawie ochrony środowiska ochrona przed hałasem polega na utrzymaniu jego poziomu na poziomie dopuszczalnym albo na jego zmniejszaniu, gdy jest zbyt wysoki. Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określają przepisy wykonawcze, z uwzględnieniem rodzaju terenu, źródła hałasu i czasu jego występowania. Ustalenia dotyczące poziomu hałasu mogą mieć znaczenie przy wydawaniu decyzji administracyjnych, kontroli emisji hałasu oraz ocenie oddziaływania działalności lub urządzeń na otoczenie.

Termin ma przede wszystkim znaczenie w prawie ochrony środowiska i w regulacjach dotyczących mapowania hałasu. Zakres stosowania poszczególnych przepisów może być ograniczony przez wyłączenia odnoszące się do określonych rodzajów hałasu lub spraw uregulowanych w innych ustawach.