Poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB)

Poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB) to sposób określania wielkości hałasu z uwzględnieniem tego, jak dźwięki o różnych częstotliwościach są odbierane przez ludzki słuch. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Prawo ochrony środowiska” i służy do ujednolicenia oceny hałasu na potrzeby tej ustawy.

Wartość ta składa się z kilku istotnych elementów:

• poziomu ciśnienia akustycznego, czyli wielkości opisującej fizyczne oddziaływanie fali dźwiękowej na otoczenie;
• korekty według charakterystyki częstotliwościowej A, która uwzględnia różną wrażliwość ludzkiego słuchu na dźwięki o niskiej, średniej i wysokiej częstotliwości;
• wyniku wyrażonego w decybelach (dB), czyli jednostce używanej do przedstawiania poziomu dźwięku;
• ustalonej metody pomiaru, odwołującej się do właściwej Polskiej Normy.

Nie chodzi więc o dowolnie zmierzoną głośność, lecz o wartość uzyskaną według określonych zasad technicznych. Zastosowanie charakterystyki A sprawia, że wynik lepiej odpowiada ocenie hałasu z perspektywy jego odbioru przez człowieka, a nie tylko jego fizycznych parametrów.

W praktyce pojęcie to pozwala opisywać i porównywać natężenie hałasu w sposób możliwie jednolity. Ma znaczenie przy wykonywaniu pomiarów, analizowaniu oddziaływania hałasu na środowisko oraz posługiwaniu się wynikami pomiarów w ramach stosowania przepisów ustawy. Dzięki wskazaniu konkretnej korekcji, jednostki i normy pomiarowej wyniki mogą być odnoszone do tych samych kryteriów, niezależnie od miejsca lub źródła badanego dźwięku. Definicja wyznacza zatem nie tylko znaczenie samego określenia, lecz także podstawowy sposób ustalania wartości, którą należy brać pod uwagę przy ocenie poziomu hałasu.