Powrót do kraju

„Powrót do kraju” to określenie używane w ustawie „Imprezy turystyczne i powiązane usługi turystyczne” na oznaczenie zakończenia podróży w miejscu ustalonym dla powrotu podróżnego. Nie chodzi wyłącznie o powrót do państwa, z którego podróżny wyjechał. W rozumieniu tej definicji istotne jest to, dokąd podróżny ma wrócić, a nie samo przekroczenie granicy ani potoczne rozumienie słowa „kraj”.

Pojęcie obejmuje dwa możliwe warianty:

• powrót do miejsca, w którym podróż się rozpoczęła,
• powrót do innego miejsca, jeżeli zostało ono uzgodnione przez strony umowy.

Podstawowym punktem odniesienia jest więc miejsce rozpoczęcia podróży. Może to być miejsce, z którego podróżny faktycznie wyruszył w ramach uzgodnionego wyjazdu. Strony mogą jednak ustalić inne miejsce końcowe. Taka zmiana nie wynika automatycznie z samego przebiegu podróży, lecz powinna być objęta uzgodnieniem stron umowy. Definicja nie wskazuje konkretnego środka transportu ani odległości, jaką trzeba pokonać. Jej znaczenie sprowadza się do określenia docelowego miejsca powrotu.

W ustawie pojęcie to służy uporządkowaniu zasad dotyczących zakończenia podróży i wskazaniu, jaki rezultat należy rozumieć jako powrót podróżnego. Ma znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy podróż obejmuje przemieszczanie się między różnymi miejscami i trzeba ustalić, gdzie ma się zakończyć droga powrotna. Pozwala odróżnić zwykłe przemieszczenie się w trakcie wyjazdu od powrotu do miejsca przewidzianego na zakończenie podróży.

W praktyce dla oceny, czy nastąpił „powrót do kraju”, kluczowe są dwa elementy: miejsce rozpoczęcia podróży oraz treść uzgodnień stron dotyczących ewentualnego innego miejsca powrotu. Jeżeli strony nie ustaliły odmiennego miejsca, punktem odniesienia pozostaje miejsce rozpoczęcia podróży. Termin opisuje zatem przede wszystkim cel i miejsce końcowego odcinka podróży, a nie ogólny kierunek przemieszczania się podróżnego.