Powierzchnia użytkowania

„Powierzchnia użytkowania” oznacza łączną powierzchnię budynku albo jego części, ustalaną według wymiarów wewnętrznych, a więc na podstawie długości ścian mierzonej od strony pomieszczeń. Przy określaniu tej powierzchni uwzględnia się wszystkie kondygnacje, nie tylko poziom znajdujący się na parterze lub poziom zajmujący największą część obiektu.

Zakres tego pojęcia obejmuje także pomieszczenia pomocnicze związane z funkcjonowaniem budynku lub jego części. W ustawowej definicji wskazano przykładowo:

• magazyny,
• biura,
• pomieszczenia przeznaczone na ekspozycje wystawowe.

Oznacza to, że przy ustalaniu powierzchni użytkowania bierze się pod uwagę nie tylko pomieszczenia przeznaczone bezpośrednio do podstawowej działalności, lecz także przestrzenie pomocnicze, które służą organizacji i obsłudze tej działalności. Pomiar według wewnętrznej długości ścian pozwala określić powierzchnię faktycznie znajdującą się wewnątrz budynku, z pominięciem grubości jego ścian.

Definicja pochodzi z ustawy „Lecznictwo uzdrowiskowe, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej oraz gminy uzdrowiskowe”. W ramach tej ustawy pojęcie może służyć do jednolitego określania wielkości obiektów lub ich części, gdy znaczenie ma zakres wykorzystywanej przestrzeni. Jego praktyczne znaczenie polega na tym, że pozwala porównywać powierzchnię różnych budynków według tych samych zasad. Dla prawidłowego ustalenia wyniku istotne jest uwzględnienie każdej kondygnacji, pomiar od wewnętrznej strony ścian oraz włączenie wskazanych pomieszczeń pomocniczych. Pojęcie nie odnosi się więc wyłącznie do jednej sali, części głównej obiektu ani do jego zewnętrznego obrysu.