Powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego

„Powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego” to, w rozumieniu ustawy „o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej”, łączna powierzchnia pomieszczeń znajdujących się w takim lokalu, które służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych albo gospodarczych lokatora. O ujęciu danego pomieszczenia decyduje więc jego przynależność do lokalu i funkcja związana z korzystaniem z niego, a nie tylko nazwa pomieszczenia lub sposób, w jaki jest ono faktycznie używane.

Do tej powierzchni zalicza się przede wszystkim pokoje, kuchnię, spiżarnię, przedpokój, alkowę, hol, korytarz i łazienkę. W zakres pojęcia mogą wchodzić także inne pomieszczenia, jeżeli służą mieszkalnym lub gospodarczym potrzebom lokatora. Definicja ma zatem charakter szeroki, ponieważ obejmuje wszystkie pomieszczenia spełniające wskazane kryterium, niezależnie od ich szczegółowego przeznaczenia i sposobu użytkowania.

Jednocześnie ustawa wyraźnie wskazuje powierzchnie, których nie należy uwzględniać. Są to:

• balkony, tarasy i loggie,
• antresole,
• pralnie i suszarnie,
• wózkownie,
• pomieszczenia przynależne.

Oznacza to, że powierzchnia użytkowa jest ustalana wyłącznie na podstawie pomieszczeń należących do samego lokalu i służących bezpośrednio jego funkcjom mieszkalnym lub gospodarczym. Nie zwiększają jej ani otwarte lub wydzielone przestrzenie takie jak balkon, taras czy loggia, ani wskazane pomieszczenia pomocnicze lub przynależne.

Pojęcie służy ujednoliceniu sposobu określania rozmiaru lokalu mieszkalnego na potrzeby przepisów ustawy. Ma znaczenie praktyczne wszędzie tam, gdzie dla oceny sytuacji lokatora lub lokalu konieczne jest ustalenie jego rzeczywistej powierzchni użytkowej. Przy takim ustalaniu nie wystarczy zsumować wszystkich dostępnych przestrzeni. Trzeba najpierw rozróżnić pomieszczenia wliczane do powierzchni użytkowej od tych, które ustawa wyłącza.