Powierzchnia użytkowa lokalu

Powierzchnia użytkowa lokalu to powierzchnia ustalana według zasad wskazanych w przepisie odsyłającym do ustawy o ochronie praw lokatorów. Nie chodzi więc o dowolnie przyjęty metraż podany przez właściciela, zarządcę lub inwestora, lecz o wynik obliczenia przeprowadzonego według jednolitej metody określonej w tamtej ustawie.

Najważniejsze znaczenie tego pojęcia polega na tym, że:

• obejmuje ono powierzchnię lokalu ustaloną zgodnie z ustawowymi regułami pomiaru,
• jego zakres zależy od tego, jakie części lokalu są uwzględniane, a jakie pozostają poza obliczeniem na podstawie przepisu referencyjnego,
• dla zastosowania definicji nie wystarcza potoczne rozumienie „powierzchni mieszkania” ani sama treść dokumentów technicznych, jeżeli sposób ustalenia metrażu nie odpowiada wskazanym zasadom.

W ustawie o finansowym wsparciu niektórych przedsięwzięć mieszkaniowych pojęcie to pełni funkcję techniczną i porządkującą. Pozwala stosować jednolite kryterium przy ocenie lokali oraz przy ustalaniu ich parametrów na potrzeby mechanizmów przewidzianych w tej ustawie. Dzięki temu powierzchnia lokalu może być porównywana według tych samych reguł, niezależnie od tego, kto ją oblicza i w jakim dokumencie została wskazana. Ma to znaczenie praktyczne przy sprawdzaniu, czy dane przedsięwzięcie, lokal albo określone rozwiązanie mieści się w wymaganiach ustawowych.

Definicja nie tworzy samodzielnego sposobu mierzenia lokalu. Odsyła do art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, dlatego przy ustalaniu powierzchni trzeba sięgnąć również do tego przepisu i zastosować jego reguły. To właśnie tam należy szukać szczegółowych odpowiedzi dotyczących elementów uwzględnianych w powierzchni użytkowej oraz tych, które są z niej wyłączone. Pojęcie ma znaczenie także przy stosowaniu przepisów dotyczących ochrony praw lokatorów i mieszkaniowego zasobu gminy.