Powierzchnia użytkowa budynku lub jego części

Powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to ustawowo określony sposób ustalenia rozmiaru przestrzeni znajdującej się w budynku. W rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych bierze się pod uwagę powierzchnię wyznaczoną przez pomiar wzdłuż wewnętrznej strony ścian. Oznacza to, że punktem odniesienia jest rzeczywista przestrzeń wewnątrz budynku, a nie jego zewnętrzny obrys.

Pomiar obejmuje wszystkie kondygnacje budynku lub jego części. Do tego zakresu zaliczają się nie tylko typowe kondygnacje nadziemne, lecz także garaże podziemne, piwnice, sutereny oraz poddasza użytkowe. Ustawa traktuje je więc jako elementy, które mogą powiększać powierzchnię użytkową, jeżeli znajdują się w danym budynku lub jego części.

Z obliczenia wyłącza się powierzchnię klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Są to części służące komunikacji pionowej albo funkcjonowaniu urządzeń budynku, dlatego nie zwiększają powierzchni ustalanej na potrzeby tego pojęcia. Pozostałe przestrzenie znajdujące się na poszczególnych kondygnacjach uwzględnia się zgodnie z pomiarem po wewnętrznej długości ścian.

Znaczenie w ustawie

Definicja służy ujednoliceniu sposobu ustalania powierzchni budynków i ich części przy stosowaniu przepisów o podatkach i opłatach lokalnych. Dzięki niej wiadomo, jakie części obiektu należy wliczyć, jaką metodę pomiaru zastosować oraz których przestrzeni nie uwzględniać. Ma to praktyczne znaczenie dla prawidłowego określenia powierzchni przyjmowanej w sprawach związanych z tymi podatkami i opłatami.

Pojęcie odnosi się zarówno do całego budynku, jak i do wyodrębnionej części budynku. W praktyce istotne jest zatem ustalenie zakresu mierzonej przestrzeni, uwzględnienie wszystkich wskazanych kondygnacji oraz pominięcie klatek schodowych i szybów dźwigowych. Ustawowa definicja zapobiega także różnicom wynikającym z przyjmowania odmiennych zasad pomiaru.