Potencjalna infrastruktura krytyczna

Potencjalna infrastruktura krytyczna to planowany albo powstający element infrastruktury, który po ukończeniu może mieć podstawowe znaczenie dla państwa, przedsiębiorstw lub obywateli. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „o zarządzaniu kryzysowym” i odnosi się do infrastruktury, która nie jest jeszcze gotowa do działania, ale ze względu na swoje przyszłe przeznaczenie może stać się niezbędna do prawidłowego funkcjonowania określonych obszarów życia publicznego i gospodarczego.

Zakres tego pojęcia jest szeroki. Może obejmować pojedynczy obiekt, urządzenie, instalację, sieć, system albo usługę, a także kilka takich elementów połączonych ze sobą funkcjonalnie. Oznacza to, że znaczenie może mieć zarówno samodzielna inwestycja, jak i zespół wzajemnie zależnych składników, których wspólne działanie jest potrzebne do osiągnięcia określonego celu.

Podstawową przesłanką jest etap realizacji. Chodzi o elementy znajdujące się dopiero w fazie projektowania lub budowy. Nie są więc jeszcze ukończoną infrastrukturą, lecz ocenia się ich przyszłą rolę. Po zakończeniu inwestycji mogą one być niezbędne do realizacji ważnych interesów państwa, w szczególności do zapewnienia działania organów administracji publicznej, funkcjonowania przedsiębiorstw oraz zaspokajania i utrzymywania potrzeb obywateli. Ustawa uwzględnia także potrzeby o charakterze lokalnym oraz zapewnienie świadczenia usług kluczowych.

W praktyce pojęcie pozwala uwzględniać znaczenie inwestycji już na etapie jej przygotowywania lub realizacji, a nie dopiero po oddaniu jej do użytkowania. Ma to znaczenie dla postrzegania planowanych obiektów i systemów w ramach zarządzania kryzysowego, ponieważ umożliwia ocenę, czy ich przyszłe ukończenie może być istotne dla ciągłości działania administracji, gospodarki, usług oraz zaspokajania potrzeb ludności. O zakwalifikowaniu decyduje zatem nie sama nazwa inwestycji, lecz jej przewidywana funkcja i możliwa niezbędność po zakończeniu projektowania lub budowy.