Przepis określa, jakie informacje musi zawierać postanowienie o uznaniu orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego. W postanowieniu wskazuje się dane upadłego, w tym jego imię i nazwisko albo firmę, miejsce zamieszkania albo siedzibę, a także numer identyfikacyjny, dane rejestrowe lub inne dane pozwalające na jednoznaczną identyfikację. Podaje się również NIP, jeżeli upadły go posiada. Jeżeli dłużnikiem jest spółka osobowa, osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna mająca zdolność prawną, wskazuje się także reprezentantów, w tym likwidatorów, jeżeli zostali ustanowieni. W przypadku spółki osobowej podaje się ponadto dane wspólników odpowiadających za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem. Przepis wskazuje, że inne dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację oznaczają dane, o których mowa w art. 22 ust. 4. Postanowienie musi zawierać także oznaczenie sądu zagranicznego, który ogłosił upadłość, oraz dane zagranicznego zarządcy, czyli jego imię i nazwisko albo firmę, a także miejsce zamieszkania albo siedzibę. Sąd określa również, czy uznane postępowanie jest postępowaniem głównym, czy ubocznym. W postanowieniu wzywa się wierzycieli do zgłoszenia wierzytelności. Wskazuje się przy tym termin, adres zgłoszenia, dane wymagane w zgłoszeniu oraz język, w którym należy je złożyć. Postanowienie podlega obwieszczeniu. Jego odpis doręcza się wierzycielom wskazanym przez wnioskodawcę oraz innym wierzycielom, jeżeli są znani sądowi, nawet gdy nie ujęto ich w spisie wnioskodawcy. Wierzycieli poucza się o skutkach uznania postępowania, możliwości złożenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego oraz skutkach niezłożenia takiego wniosku w terminie trzydziestu dni od obwieszczenia. Na postanowienie mogą wnieść zażalenie wnioskodawca i wskazani wierzyciele. Rozpoznaje je sąd drugiej instancji w składzie trzech sędziów zawodowych.

Prawo upadłościowe

Uznanie przez polski sąd orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego nie zamyka drogi do wszczęcia postępowania upadłościowego w Polsce. Oznacza to, że mimo uznania zagranicznego postępowania polski sąd może wszcząć własne postępowanie. Jeżeli uznane orzeczenie dotyczy wszczęcia głównego zagranicznego postępowania upadłościowego, postępowanie wszczęte w Polsce ma status wtórnego postępowania upadłościowego. Do takiego postępowania stosuje się przepisy tytułu, w którym znajduje się omawiana regulacja. Inaczej jest wtedy, gdy uznane orzeczenie dotyczy wszczęcia ubocznego zagranicznego postępowania upadłościowego. W takim przypadku postępowanie prowadzone w Polsce toczy się na zasadach ogólnych. Przepis rozróżnia więc skutki uznania głównego i ubocznego zagranicznego postępowania, ale w obu sytuacjach samo uznanie nie wyklucza wszczęcia postępowania w Polsce.

Postępowanie główne

Postępowanie główne w przepisach

Prawo upadłościowe2 przepisy