Pośredniku

Pojęcie „pośrednik” w ustawie „Obrót instrumentami finansowymi” oznacza zamkniętą kategorię podmiotów wskazanych w art. 68i. Nie chodzi więc o każdego przedsiębiorcę, który w praktyce pośredniczy przy obrocie instrumentami finansowymi, lecz wyłącznie o podmioty należące do jednej z grup wymienionych w przepisie.

Za pośrednika uznaje się:

• Krajowy Depozyt oraz spółkę, której Krajowy Depozyt powierzył wykonywanie określonych czynności związanych z jego zadaniami;
• centralny depozyt papierów wartościowych;
• firmę inwestycyjną świadczącą usługi wskazane w art. 69 ust. 4 pkt 1;
• bank państwowy prowadzący działalność maklerską, jeżeli świadczy te same usługi;
• bank, o którym mowa w art. 70 ust. 2, także wtedy, gdy świadczy usługi określone w art. 69 ust. 4 pkt 1;
• bank wskazany w art. 119 ust. 1.

Istotne są zatem zarówno rodzaj podmiotu, jak i, w przypadku części banków oraz firmy inwestycyjnej, zakres świadczonych usług. Sama działalność na rynku finansowym nie wystarcza do uznania danego podmiotu za pośrednika w rozumieniu tej ustawy.

Takie ujęcie służy uporządkowaniu terminologii i wskazaniu, do jakich instytucji odnoszą się przepisy posługujące się tym pojęciem. W praktyce pozwala jednoznacznie ustalić, czy określone obowiązki, uprawnienia albo zasady dotyczą Krajowego Depozytu, podmiotu działającego na podstawie przekazania mu czynności, centralnego depozytu, firmy inwestycyjnej lub jednego z wymienionych banków. Znaczenie ma przy tym nie tylko formalny status instytucji, lecz także wykonywanie usług wskazanych w ustawie. Definicja ma charakter ustawowy i działa na potrzeby regulacji dotyczących obrotu instrumentami finansowymi.