Każdy ma zagwarantowaną wolność wyboru zawodu, jego wykonywania oraz wyboru miejsca pracy. Oznacza to, że zasadniczo to osoba decyduje, jaki zawód chce wykonywać i gdzie chce pracować. Od tej wolności mogą istnieć wyjątki, ale muszą one wynikać z ustawy. Również obowiązek pracy może zostać nałożony wyłącznie w ustawie. Przepis zakazuje stałego zatrudniania dzieci, które nie ukończyły 16 lat. Jednocześnie wskazuje, że ustawa określa, jakie formy zatrudniania dzieci są dopuszczalne i jaki może być ich charakter. Ustawa ma także określać minimalną wysokość wynagrodzenia za pracę albo sposób ustalania tej wysokości. Konstytucja wskazuje więc, że najniższy poziom wynagrodzenia lub zasady jego wyliczania nie są pozostawione wyłącznie decyzji pracodawcy. Władze publiczne mają prowadzić politykę zmierzającą do pełnego i produktywnego zatrudnienia. W tym celu realizują programy zwalczania bezrobocia. Przepis wymienia w szczególności organizowanie i wspieranie poradnictwa zawodowego, szkolenia zawodowego, robót publicznych oraz prac interwencyjnych.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis określa, że młodszy doradca zawodowy nie wykonuje zadań z zakresu poradnictwa zawodowego całkowicie samodzielnie. Jego praca musi odbywać się pod nadzorem doradcy zawodowego, starszego doradcy zawodowego albo przełożonego. Oznacza to, że jedna z tych osób sprawuje kontrolę nad wykonywaniem powierzonych zadań i nadzoruje pracę młodszego doradcy.

o rynku pracy i służbach zatrudnienia

Przepis zobowiązuje wojewódzkie i powiatowe urzędy pracy do zatrudnienia takiej liczby doradców, aby każda zarejestrowana osoba, która potrzebuje i chce skorzystać z poradnictwa zawodowego, mogła uzyskać do niego dostęp. Nie chodzi więc o ustalenie jednej stałej liczby pracowników, lecz o zapewnienie obsługi odpowiadającej liczbie osób oczekujących pomocy. Szczególną uwagę należy poświęcić osobom długotrwale bezrobotnym.

Przepis wskazuje, kto może wykonywać zadania związane z poradnictwem zawodowym. Są to doradcy wskazani w art. 89 ust. 1, ale muszą spełniać dodatkowy warunek dotyczący wykształcenia. Powinni mieć wykształcenie wyższe albo ukończyć studia podyplomowe związane z poradnictwem zawodowym lub dziedziną pokrewną. Samo wskazanie osoby jako doradcy nie wystarcza, jeśli nie ma ona jednego z tych rodzajów przygotowania.

Klasyfikacja zawodów i specjalności służy do porządkowania działań związanych z rynkiem pracy. Wykorzystuje się ją przy pośrednictwie pracy i poradnictwie zawodowym, a także podczas organizowania szkoleń zawodowych. Służy również do gromadzenia danych potrzebnych do określania polityki zatrudnienia i kształcenia ustawicznego. Może być stosowana także w badaniach, analizach, prognozach i innych opracowaniach dotyczących rynku pracy.

Poradnictwo zawodowe

Poradnictwo zawodowe w przepisach

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o rynku pracy i służbach zatrudnienia3 przepisy

w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania1 przepis