Ponowne użycie

Ponowne użycie to sposób zagospodarowania elementów pochodzących z pojazdu wycofanego z eksploatacji, polegający na przywróceniu ich do wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji” i odnosi się do przedmiotów wyposażenia oraz części wymontowanych z takiego pojazdu.

Aby można było mówić o ponownym użyciu, muszą zostać spełnione łącznie określone przesłanki:

• element musi pochodzić z pojazdu wycofanego z eksploatacji;
• musi zostać z niego wymontowany;
• jego zastosowanie po wymontowaniu powinno odpowiadać celowi, do którego został pierwotnie zaprojektowany i wykonany.

Oznacza to, że istotne jest nie tylko odzyskanie samego materiału, lecz zachowanie użytkowej funkcji części lub wyposażenia. Jeżeli wymontowany element może nadal pełnić tę samą funkcję, na przykład jako część przeznaczona do zamontowania w pojeździe, jego wykorzystanie mieści się w omawianym pojęciu. Samo przetworzenie elementu na surowiec albo użycie go w zupełnie innym celu nie stanowi ponownego użycia w rozumieniu tej definicji.

W ustawie pojęcie to pomaga odróżnić wykorzystanie sprawnych lub przydatnych elementów od innych sposobów postępowania z pojazdem wycofanym z eksploatacji, w szczególności od odzysku materiałowego. Ma więc znaczenie przy ocenie, w jaki sposób zagospodarowano wymontowaną część lub element wyposażenia. W praktyce pozwala zachować i wykorzystać przedmioty, które nadal mogą spełniać swoją pierwotną funkcję, zamiast kierować je wyłącznie do przetworzenia.

Ponowne użycie wiąże się zatem z funkcjonalnym wykorzystaniem konkretnego elementu, a nie tylko z faktem, że został on odzyskany z pojazdu. Pojęcie to ma znaczenie także w przepisach ustawy o odpadach, w ramach ogólnych zasad postępowania z odpadami i ich zagospodarowania.