Polski język migowy

Polski język migowy to naturalny język służący do porozumiewania się osób głuchych, który wykorzystuje przede wszystkim wzrok oraz przestrzeń. Oznacza to, że komunikat jest przekazywany nie za pomocą dźwięków, lecz za pomocą znaków wykonywanych rękami, a także ich układu, ruchu, położenia i relacji w przestrzeni. Znaczenie mogą mieć również elementy widoczne na twarzy lub wynikające z ułożenia ciała, ponieważ przekaz ma charakter wizualno-przestrzenny.

Określenie „naturalny język” wskazuje, że nie chodzi wyłącznie o pomocniczy sposób zapisywania lub pokazywania słów języka mówionego. Jest to samodzielny sposób komunikowania się, używany przez osoby głuche. Jego podstawową funkcją jest umożliwienie przekazywania informacji, wyrażania myśli i potrzeb oraz prowadzenia rozmowy w formie dostępnej dla osób posługujących się tym językiem.

W ustawie „o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze” pojęcie to wyznacza, jaki język należy rozumieć jako polski język migowy, gdy przepisy dotyczą komunikacji z osobami głuchymi. Ma więc znaczenie przy ocenie, czy sposób udostępniania informacji i kontaktu uwzględnia potrzeby tej grupy. Nie chodzi jedynie o samą obecność pojedynczych gestów, lecz o możliwość przekazania i odebrania komunikatu w naturalnym, wizualno-przestrzennym języku.

Praktyczne znaczenie tego pojęcia wiąże się z dostępnością usług i informacji. Pozwala wskazać formę komunikacji, która może być wykorzystana w kontakcie z osobami głuchymi, zwłaszcza tam, gdzie ważne jest zrozumiałe przedstawienie treści oraz możliwość samodzielnego porozumiewania się. Definicja podkreśla jednocześnie, że polski język migowy jest związany z określoną społecznością użytkowników i ma własny, językowy charakter, a nie jest wyłącznie zestawem uniwersalnych gestów.