Polityka senioralna

Polityka senioralna to szeroko rozumiany, zorganizowany kierunek działań podejmowanych z myślą o warunkach życia i starzenia się ludzi. W ustawie „o osobach starszych i koordynacji opieki długoterminowej” pojęcie to oznacza nie jedno konkretne działanie ani pojedynczą formę wsparcia, lecz całość aktywności służących temu, aby starzenie się mogło przebiegać w sposób godny i zdrowy.

W definicji można wyróżnić kilka istotnych elementów:

• podmioty działające, czyli organy administracji publicznej, a także inne organizacje i instytucje;
• przedmiot działań, którym są zadania oraz inicjatywy podejmowane przez te podmioty;
• cel, czyli kształtowanie warunków sprzyjających godnemu i zdrowemu starzeniu się;
• łączny charakter polityki, ponieważ obejmuje ona ogół powiązanych aktywności, a nie tylko wybrane, odosobnione przedsięwzięcia.

Sformułowanie „kształtujące warunki” wskazuje, że polityka senioralna dotyczy tworzenia i rozwijania otoczenia, w którym osoby starsze mogą funkcjonować z poszanowaniem swojej godności oraz z uwzględnieniem potrzeb związanych ze zdrowym starzeniem się. Znaczenie mają więc nie tylko bezpośrednie działania wobec konkretnych osób, lecz także sposób organizowania zadań, inicjatyw i współpracy różnych podmiotów.

W tej ustawie definicja wyznacza zakres pojęcia używanego do opisu działań związanych z osobami starszymi i opieką długoterminową. Pomaga ustalić, że polityka senioralna obejmuje zarówno aktywność administracji publicznej, jak i działania innych organizacji oraz instytucji, o ile służą wskazanemu celowi. Jej praktyczne znaczenie polega na porządkowaniu odpowiedzialności i kierunków działania: pozwala oceniać, czy dane zadanie lub inicjatywa wpisuje się w dążenie do zapewnienia godnych i zdrowych warunków starzenia się. Nie jest to zatem wyłącznie nazwa określonego programu, lecz pojęcie opisujące całokształt działań podejmowanych w tej dziedzinie.