Pojazd suborbitalny

Pojazd suborbitalny to, w rozumieniu ustawy „o działalności kosmicznej”, szczególny rodzaj pojazdu wynoszącego, którego cechą decydującą jest brak zdolności do wejścia na orbitę okołoziemską. Chodzi więc o obiekt przeznaczony do przemieszczania się w kierunku przestrzeni kosmicznej lub do wynoszenia czegoś na odpowiednią wysokość, ale niezdolny do osiągnięcia takiego toru ruchu, który pozwalałby na pozostanie na orbicie wokół Ziemi.

Definicja opiera się na dwóch elementach. Po pierwsze, musi istnieć pojazd wynoszący, a więc pojazd związany z wynoszeniem w górę, poza zwykły zakres ruchu w atmosferze. Po drugie, pojazd ten musi być niezdolny do wejścia na orbitę okołoziemską. To drugie kryterium ma charakter rozstrzygający. Sam fakt, że dany pojazd wykonuje lot na dużą wysokość albo może przekraczać granicę atmosfery, nie wystarcza jeszcze do zakwalifikowania go jako suborbitalnego. Istotne jest to, że nie może on wejść na orbitę wokół Ziemi.

W praktyce pojęcie służy do odróżnienia pojazdów suborbitalnych od pojazdów zdolnych do lotu orbitalnego. Pojazd suborbitalny może odbywać lot, którego trasa prowadzi wysoko nad powierzchnią Ziemi, lecz jego ruch nie prowadzi do uzyskania orbity. Po zakończeniu takiego lotu pojazd nie pozostaje więc na orbicie okołoziemskiej. Dla oceny znaczenia prawnego nie decyduje sama nazwa urządzenia ani sposób określania planowanej misji, lecz spełnienie wskazanych w definicji cech.

Tak rozumiane hasło porządkuje terminologię ustawy i pozwala ustalić, do jakiej kategorii należy dany pojazd. Ma to znaczenie przy stosowaniu przepisów, które posługują się tym pojęciem, ponieważ wyznacza zakres spraw dotyczących pojazdów przeznaczonych do lotów suborbitalnych. Definicja nie opisuje konkretnego modelu ani rodzaju napędu. Wskazuje jedynie funkcję pojazdu wynoszącego oraz jego zasadnicze ograniczenie, czyli brak możliwości wejścia na orbitę okołoziemską.