Pojazd niekompletny

Pojazd niekompletny to prawnie wyodrębniony etap pojazdu, który nie został jeszcze doprowadzony do pełnej postaci wymaganej dla gotowego pojazdu określonej kategorii. W ustawie „o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia” pojęcie to nie jest opisane za pomocą samodzielnej listy cech technicznych. Ustawa odsyła do przepisów wskazanych w art. 2, czyli do odpowiednich regulacji dotyczących pojazdów rolniczych i leśnych, pojazdów dwu- i trzykołowych oraz niektórych pojazdów czterokołowych, a także pojazdów silnikowych i ich przyczep.

Oznacza to, że o uznaniu danego pojazdu za niekompletny decyduje jego status określony w odpowiednim rozporządzeniu unijnym. Kluczowe znaczenie ma więc to, że pojazd znajduje się na etapie budowy lub przygotowania, na którym nie jest jeszcze traktowany jako ostatecznie ukończony. Sama nazwa nie przesądza o konkretnym braku, rodzaju konstrukcji ani zakresie wyposażenia. Te elementy wynikają z regulacji, do których odsyła ustawa, i zależą od rodzaju pojazdu.

W systemie homologacji określenie „pojazd niekompletny” służy uporządkowaniu procesu oceny pojazdu przed jego finalnym ukończeniem. Pozwala odróżnić pojazd znajdujący się w toku budowy od pojazdu gotowego, którego zgodność z wymaganiami może być oceniana jako całości. Ma to znaczenie przy ustalaniu, jakie procedury homologacyjne należy zastosować, na jakim etapie należy przeprowadzić ocenę oraz jak rozumieć dokumentację odnoszącą się do pojazdu w trakcie jego kompletowania.

W praktyce kwalifikacja jako pojazdu niekompletnego może wpływać na sposób prowadzenia postępowania homologacyjnego i na zakres informacji potrzebnych do dalszego ukończenia pojazdu. Jest to zatem pojęcie techniczno-prawne, używane przede wszystkim do określenia etapu powstawania pojazdu w ramach systemu homologacji, a nie potoczne stwierdzenie, że pojazd jest uszkodzony lub nie nadaje się do użytkowania. Pojęcie to występuje również w przepisach dotyczących ruchu drogowego, gdzie może mieć znaczenie przy opisie statusu pojazdu.