Pojazd napędzany wodorem

Pojazd napędzany wodorem to, w rozumieniu ustawy „Elektromobilność i paliwa alternatywne”, środek transportu, który porusza się dzięki energii elektrycznej wytwarzanej z wodoru przez zamontowane w nim ogniwa paliwowe. Oznacza to, że wodór jest wykorzystywany jako źródło energii dla układu elektrycznego napędzającego pojazd, a nie jako samodzielnie wskazane paliwo spalane w tradycyjnym silniku.

Definicja obejmuje trzy podstawowe grupy środków transportu:

• pojazdy silnikowe, czyli pojazdy należące do kategorii określonej w przepisach Prawa o ruchu drogowym,
• pojazdy szynowe,
• jednostki pływające.

Warunkiem zakwalifikowania środka transportu jako pojazdu napędzanego wodorem jest nie tylko wykorzystywanie wodoru, lecz także sposób jego użycia. Energia potrzebna do napędu musi być wytwarzana w ogniwach paliwowych zainstalowanych w danym pojeździe, pojeździe szynowym albo jednostce pływającej. Istotne są więc zarówno rodzaj środka transportu, jak i zastosowana technologia napędowa. Samo przewożenie wodoru, korzystanie z niego w innym celu albo wyposażenie pojazdu w instalację niezwiązaną z napędem nie wystarcza do spełnienia tej definicji.

Pojęcie służy ustaleniu, jakie środki transportu są traktowane w tej ustawie jako wykorzystujące wodór do napędu. Ma znaczenie przy stosowaniu przepisów dotyczących elektromobilności i paliw alternatywnych, ponieważ pozwala odróżnić tę kategorię od innych pojazdów korzystających z odmiennych źródeł energii. W praktyce klasyfikacja może obejmować zarówno drogowe pojazdy silnikowe, jak i transport szynowy oraz wodny, pod warunkiem że w każdym przypadku energia napędowa pochodzi z wodoru przetwarzanego w zainstalowanych ogniwach paliwowych. Wspólną cechą tych środków transportu nie jest więc ich konstrukcja ani przeznaczenie, lecz określony sposób wytwarzania energii elektrycznej wykorzystywanej do napędu.