Pojazd napędzany gazem ziemnym

„Pojazd napędzany gazem ziemnym” to, w rozumieniu ustawy „Elektromobilność i paliwa alternatywne”, określony rodzaj pojazdu samochodowego, który spełnia jednocześnie wymagania dotyczące rodzaju pojazdu, wykorzystywanego paliwa oraz konstrukcji silnika.

Pojazd musi być pojazdem samochodowym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Do napędu powinien wykorzystywać sprężony gaz ziemny, czyli CNG, albo skroplony gaz ziemny, czyli LNG. Gaz może również pochodzić z biometanu. Samo używanie gazu nie wystarcza jednak do zakwalifikowania pojazdu jako pojazdu napędzanego gazem ziemnym. Konieczne jest także spełnienie warunków dotyczących silnika i jego pracy.

Definicja obejmuje pojazdy wyposażone w silnik jednopaliwowy albo w silnik dwupaliwowy typu 1A. W przypadku tego drugiego rozwiązania silnik musi podczas gorącej części cyklu testu dynamicznego osiągać średni wskaźnik zużycia gazu na poziomie co najmniej 90%. Ponadto na biegu jałowym nie może zużywać wyłącznie oleju napędowego. Nie może też mieć trybu, w którym w innym niż serwisowy lub awaryjny sposobie pracy pojazdu korzysta wyłącznie z oleju napędowego. Ograniczenie to odnosi się do fabrycznej instalacji gazowej, z którą pojazd został homologowany.

W odniesieniu do silnika o zapłonie iskrowym definicja uwzględnia również awaryjny zbiornik benzyny silnikowej. Jego pojemność nie może przekraczać 15 litrów. Jest to element odróżniający dopuszczalne awaryjne wykorzystanie benzyny od konstrukcji, w której benzyna stanowi zwykłe, równorzędne paliwo pojazdu.

Definicja służy do wskazania, jakie pojazdy mogą być uznawane za napędzane gazem ziemnym na potrzeby tej ustawy. Ma więc znaczenie praktyczne przy stosowaniu przepisów dotyczących pojazdów wykorzystujących paliwa alternatywne. Pozwala odróżnić pojazdy spełniające ustawowe kryteria od samochodów, które jedynie mogą okazjonalnie korzystać z gazu albo mają instalację niespełniającą wymagań określonych dla tego rodzaju napędu.