Podwyższona śmiertelność

„Podwyższona śmiertelność” to określenie używane w ustawie „Ochrona zdrowia zwierząt oraz zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt” dla sytuacji, w której liczba niewyjaśnionych przypadków śmierci zwierząt akwakultury jest wyraźnie większa od poziomu przyjętego dla konkretnego miejsca i warunków prowadzenia hodowli.

Aby można było mówić o podwyższonej śmiertelności w rozumieniu tego przepisu, muszą wystąpić łącznie określone elementy:

• śmierć dotyczy zwierząt akwakultury;
• przypadki śmiertelne pozostają niewyjaśnione;
• ich liczba lub nasilenie znacznie przekracza ustalony poziom;
• porównanie odnosi się do konkretnego gospodarstwa albo obszaru hodowli mięczaków;
• poziom odniesienia został ustalony między podmiotem prowadzącym działalność a powiatowym lekarzem weterynarii;
• ocena uwzględnia warunki właściwe dla danego gospodarstwa lub obszaru.

Nie chodzi więc o każdą zwiększoną liczbę padnięć ani o jednolity próg obowiązujący we wszystkich hodowlach. Znaczenie ma przekroczenie poziomu ustalonego indywidualnie dla danego miejsca, z uwzględnieniem jego warunków. Istotne jest również to, że przyczyna śmierci nie została wyjaśniona. Sam fakt wystąpienia większej liczby przypadków nie przesądza zatem jeszcze o rozpoznaniu konkretnej choroby ani o źródle problemu.

Pojęcie pełni w ustawie funkcję wskaźnika sytuacji wymagającej szczególnej uwagi w ramach ochrony zdrowia zwierząt i nadzoru weterynaryjnego. Pozwala odróżnić zwykłe, możliwe do przewidzenia przypadki śmiertelności od zjawiska nietypowego dla danego gospodarstwa lub obszaru hodowli. W praktyce punktem odniesienia nie jest ogólna sytuacja w akwakulturze, lecz uzgodniony poziom właściwy dla konkretnego miejsca i danych warunków. Dzięki temu ocena może uwzględniać specyfikę prowadzonej działalności, a nie tylko samą liczbę martwych zwierząt. Terminu nie należy utożsamiać z potwierdzoną chorobą, ponieważ definicja akcentuje właśnie niewyjaśniony charakter przypadków śmiertelnych.