Podłoże do upraw

„Podłoże do upraw” to, w rozumieniu ustawy „Nawozy i nawożenie”, materiał wykorzystywany do uprawy roślin, który stanowi dla nich środowisko wzrostu. Chodzi więc o materiał, w którym rośliny są uprawiane, niezależnie od tego, czy pełni on tę funkcję samodzielnie, czy ma postać substratu. Pojęcie obejmuje materiały służące jako podłoże, ale tylko wtedy, gdy spełniają wszystkie warunki wskazane w definicji.

Najważniejsze elementy tego pojęcia to:

• materiał musi być miejscem, w którym są uprawiane rośliny;
• nie może być glebą;
• nie może być produktem nawozowym UE;
• może nim być między innymi substrat.

Wyłączenie gleby oznacza, że ustawowe pojęcie „podłoże do upraw” odnosi się przede wszystkim do innych materiałów stosowanych zamiast gleby albo w odmienny sposób niż naturalna gleba. Z kolei wyłączenie produktów nawozowych UE oddziela podłoża od produktów należących do tej kategorii. O tym, czy dany materiał jest podłożem do upraw, decyduje zatem nie tylko jego nazwa lub przeznaczenie handlowe, lecz także jego rzeczywista funkcja w uprawie oraz to, czy nie zachodzi jedno z wyłączeń.

Definicja ma znaczenie porządkujące. Pozwala ustalić, jakie materiały są traktowane w tej ustawie jako podłoża, a jakie pozostają poza tym pojęciem, ponieważ są glebą albo produktem nawozowym UE. Jest to istotne przy odczytywaniu przepisów dotyczących nawozów i nawożenia, zwłaszcza gdy trzeba odróżnić materiał zapewniający roślinom środowisko wzrostu od produktu, którego podstawowa kwalifikacja wynika z przepisów odnoszących się do produktów nawozowych UE. W praktyce pojęcie może obejmować różne materiały używane w uprawie, o ile rośliny są w nich uprawiane i materiał spełnia pozostałe przesłanki ustawowe.