Podejrzany o zakażenie

Podejrzany o zakażenie to osoba, u której nie stwierdza się objawów zakażenia ani choroby zakaźnej, ale istnieją uzasadnione podstawy, aby brać pod uwagę możliwość zakażenia. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi” i służy do opisania sytuacji, w której ryzyko zakażenia wynika z kontaktu ze źródłem zakażenia, mimo że nie pojawiły się jeszcze objawy.

Dla zakwalifikowania osoby jako podejrzanej o zakażenie znaczenie mają łącznie określone elementy:

• brak objawów zakażenia lub choroby zakaźnej,
• styczność ze źródłem zakażenia,
• taki charakter czynnika zakaźnego oraz takie okoliczności kontaktu, które uzasadniają podejrzenie, że mogło dojść do zakażenia.

Nie jest to zatem określenie osoby, u której zakażenie zostało potwierdzone. Nie oznacza też, że sama styczność ze źródłem zakażenia automatycznie wystarcza do zastosowania tego pojęcia. Konieczna jest ocena rodzaju czynnika zakaźnego i przebiegu kontaktu, a więc między innymi tego, czy w danej sytuacji rzeczywiście można racjonalnie podejrzewać możliwość zakażenia. Jednocześnie brak objawów nie wyklucza takiej kwalifikacji, ponieważ definicja odnosi się właśnie do osoby pozostającej bez widocznych symptomów.

Pojęcie ma znaczenie praktyczne w systemie zapobiegania i zwalczania zakażeń. Pozwala wyodrębnić osoby, które mogą wymagać uwzględnienia przy ocenie ryzyka szerzenia się zakażenia, jeszcze zanim pojawią się objawy lub zostanie potwierdzona choroba. Dzięki temu przepisy mogą posługiwać się precyzyjną kategorią osób, których sytuacja różni się zarówno od sytuacji osób zdrowych, niemających takiego kontaktu, jak i od sytuacji osób z objawami lub rozpoznaną chorobą zakaźną. Termin opisuje więc podejrzenie wynikające z określonych faktów, a nie ostateczne rozpoznanie medyczne.