Pobyt czasowy

Pobyt czasowy to określony w czasie, przejściowy pobyt osoby na terytorium państwa, w danym miejscu albo poza instytucją, w której osoba zwykle przebywa. Znaczenie tego terminu zależy od dziedziny prawa. Nie jest on jedną, jednolicie zdefiniowaną instytucją, lecz określeniem używanym w różnych regulacjach.

W prawie dotyczącym cudzoziemców pobyt czasowy oznacza przede wszystkim pobyt cudzoziemca w Polsce na podstawie zezwolenia udzielonego na oznaczony okres. Zezwolenie jest związane z konkretnym celem, na przykład wykonywaniem pracy, kształceniem się na studiach, prowadzeniem działalności albo pobytem z członkiem rodziny. Co do zasady jest udzielane na okres dłuższy niż trzy miesiące i nie dłuższy niż trzy lata. Zakres uprawnień cudzoziemca oraz warunki pobytu mogą zależeć od przyczyny, dla której zezwolenie zostało wydane. Pobyt czasowy nie jest równoznaczny z pobytem stałym ani z nabyciem obywatelstwa. Legalność pobytu potwierdza odpowiedni dokument pobytowy, a naruszenie warunków zezwolenia może prowadzić do jego cofnięcia lub do obowiązku opuszczenia terytorium Polski.

W innych przepisach określenie to opisuje pobyt trwający przejściowo poza zwykłym miejscem pobytu albo poza zakładem lub inną placówką. Przykładem jest zezwolenie na czasowe przebywanie poza zakładem psychiatrycznym przez osobę poddaną określonemu środkowi zabezpieczającemu. Taki pobyt ma charakter wyjątkowy, jest udzielany na ustalony czas i może być uzależniony od warunków dotyczących zachowania lub nadzoru.

Pojęcie pobytu czasowego może mieć również znaczenie organizacyjne i ewidencyjne, między innymi przy ustalaniu właściwości organu wojskowego, miejsca wykonywania czynności urzędowych lub sytuacji osoby w obrocie podatkowym. Sam fakt czasowego przebywania w określonym miejscu nie przesądza jednak automatycznie o rezydencji podatkowej ani o wszystkich prawach i obowiązkach osoby. O skutkach prawnych decydują przepisy właściwe dla danej dziedziny oraz cel i okres pobytu.