Pobór zwrotny

Pobór zwrotny to szczególny sposób korzystania z wód, w którym woda zostaje najpierw pobrana, a następnie odprowadzona z powrotem w takiej samej ilości i bez przekształcenia jej w ścieki. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Prawo wodne” i opisuje sytuację, w której pobranie wody nie prowadzi do jej trwałego zatrzymania ani do zmiany jej charakteru na ściek.

Dla uznania danego działania za pobór zwrotny istotne są trzy elementy:

• musi nastąpić pobór wód, czyli ich przejęcie lub wykorzystanie z określonego miejsca;
• pobrana woda musi zostać później odprowadzona;
• odprowadzona ilość powinna być taka sama jak ilość pobrana, a sama woda nie może zostać przekształcona w ścieki.

Nie chodzi więc o samo pobranie wody ani o każde późniejsze jej odprowadzenie. Znaczenie ma powiązanie obu czynności oraz zachowanie zarówno ilości, jak i statusu pobranej wody. Jeżeli woda zostanie zużyta w sposób powodujący powstanie ścieków, definicyjny warunek nieprzekształcenia w ścieki nie będzie spełniony. Podobnie samo odprowadzenie wody w zbliżonej, lecz nie takiej samej ilości nie odpowiada opisowi poboru zwrotnego.

W praktyce pojęcie pozwala odróżnić pobór, po którym woda wraca w niezmienionej postaci i w pełnej ilości, od sytuacji, w których następuje jej zużycie, ubytek albo przekształcenie. Ma to znaczenie dla prawidłowego zakwalifikowania konkretnego sposobu postępowania z wodą na gruncie ustawy „Prawo wodne”. Przy ocenie należy zatem przeanalizować cały przebieg działania, od momentu pobrania do chwili odprowadzenia, a nie tylko jeden z tych etapów. Terminem tym opisuje się przede wszystkim relację między poborem a późniejszym zwrotem wody, a nie dowolne ponowne wykorzystanie lub przemieszczanie wody.