Pobocze

„Pobocze” to, w rozumieniu ustawy „Prawo o ruchu drogowym”, wyodrębniona część drogi znajdująca się bezpośrednio przy jezdni. Nie jest więc dowolnym pasem terenu obok drogi, lecz elementem drogi określonym przez jego położenie oraz możliwe przeznaczenie.

O zakwalifikowaniu danego miejsca jako pobocza decydują przede wszystkim następujące cechy:

• stanowi ono część drogi,
• jest usytuowane przy jezdni,
• może służyć określonym rodzajom użytkowników albo określonym celom związanym z ruchem i postojem.

Ustawa wskazuje kilka możliwych sposobów wykorzystania pobocza. Może ono być przeznaczone do ruchu pieszych, a także do ruchu niektórych pojazdów. Może służyć również do postoju pojazdów, jazdy wierzchem, czyli przemieszczania się konno, albo do pędzenia zwierząt. Nie oznacza to, że każde pobocze pełni wszystkie te funkcje jednocześnie. Jego przeznaczenie może zależeć od organizacji konkretnej drogi i warunków występujących w danym miejscu.

Znaczenie praktyczne tego pojęcia polega na odróżnieniu pobocza od innych części drogi, przede wszystkim od jezdni. Dzięki ustawowej definicji można ustalić, że pobocze jest obszarem o odrębnej funkcji, położonym przy jezdni i potencjalnie wykorzystywanym przez pieszych, wybrane pojazdy, osoby poruszające się konno lub osoby prowadzące zwierzęta. W ustawie termin ten porządkuje opis infrastruktury drogowej i pozwala precyzyjnie wskazywać miejsce, którego dotyczy dana regulacja dotycząca ruchu, postoju albo przemieszczania się.