Plany reagowania kryzysowego

„Plany reagowania kryzysowego” to zbiorcze określenie dokumentów planistycznych, które tworzą system przygotowania administracji publicznej do reagowania w sytuacjach kryzysowych. Pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie „o zarządzaniu kryzysowym” i obejmuje plany sporządzane na różnych poziomach organizacji państwa oraz samorządu terytorialnego. Nie oznacza zatem jednego dokumentu, lecz całą grupę wzajemnie powiązanych planów.

W zakres tego pojęcia wchodzą:

• Krajowy Plan Reagowania Kryzysowego, odnoszący się do poziomu krajowego,
• plany opracowywane przez ministrów kierujących działami administracji rządowej oraz kierowników urzędów centralnych,
• wojewódzkie, powiatowe i gminne plany reagowania kryzysowego.

Takie ujęcie pokazuje, że reagowanie kryzysowe jest zadaniem rozłożonym pomiędzy różne organy i szczeble administracji. Każdy z planów dotyczy właściwego dla siebie zakresu działania, a jednocześnie stanowi element szerszego systemu. Plan krajowy porządkuje działania na poziomie państwa, plany ministrów i kierowników urzędów centralnych odnoszą się do właściwych im obszarów administracji, natomiast plany wojewódzkie, powiatowe i gminne dotyczą poziomu samorządowego oraz terytorialnego.

W praktyce plany te służą uporządkowaniu przygotowań na wypadek sytuacji kryzysowej i ułatwiają podejmowanie skoordynowanych działań przez właściwe organy. Ich znaczenie polega na przypisaniu planowania do konkretnych instytucji i poziomów administracji, dzięki czemu możliwe jest rozdzielenie odpowiedzialności oraz powiązanie działań lokalnych z działaniami podejmowanymi na poziomie województwa i kraju. Hasło obejmuje więc zarówno plan o znaczeniu ogólnopaństwowym, jak i dokumenty przygotowywane przez organy administracji rządowej oraz jednostki samorządu terytorialnego.