Plantatorzy buraka cukrowego

„Plantatorzy buraka cukrowego” to określona w ustawie „o przekształceniach własnościowych w przemyśle cukrowniczym” grupa podmiotów związanych z dostawami buraków cukrowych do przedsiębiorstwa państwowego. Pojęcie nie obejmuje wyłącznie rolników. W ustawowym znaczeniu mieszczą się w nim także ich następcy prawni oraz przedsiębiorcy, o ile spełnili warunek dotyczący dostaw.

Podstawą uznania za plantatora jest rzeczywiste dostarczenie korzeni buraka cukrowego do wskazanego przedsiębiorstwa. Dostawy musiały pochodzić z gospodarstw rolnych prowadzonych przez daną osobę lub podmiot i zostać dokonane w okresie pięciu lat poprzedzających wykreślenie przedsiębiorstwa państwowego z rejestru przedsiębiorstw państwowych. Istotna jest również minimalna wielkość dostaw, która musi wynosić co najmniej 50 ton. Oznacza to, że dla zastosowania tej definicji liczą się łącznie: status rolnika, jego następcy prawnego albo przedsiębiorcy, związek dostaw z prowadzonym gospodarstwem rolnym, właściwe przedsiębiorstwo jako odbiorca, określony okres oraz wymagany próg ilościowy.

Definicja ma charakter porządkujący i służy ustaleniu, jakie osoby oraz podmioty mogą być traktowane jako plantatorzy buraka cukrowego na potrzeby przepisów dotyczących przekształceń własnościowych w przemyśle cukrowniczym. Dzięki niej można odróżnić podmioty spełniające ustawowe kryteria od innych dostawców lub uczestników rynku cukrowniczego. Znaczenie praktyczne polega przede wszystkim na tym, że przy stosowaniu przepisów ustawy należy badać nie tylko sam fakt zajmowania się uprawą buraków, lecz także rodzaj podmiotu, źródło dostaw, ich odbiorcę, czas ich dokonania i łączną ilość. Samo prowadzenie gospodarstwa rolnego albo pojedyncza dostawa nie wystarcza, jeżeli nie są spełnione pozostałe warunki wskazane w definicji.