Plantacja

Plantacja to, w rozumieniu ustawy „Ochrona przyrody”, zamierzona uprawa drzew albo krzewów, prowadzona na odpowiednio dużym i spójnym obszarze oraz założona z myślą o uzyskiwaniu efektu produkcyjnego. Definicja tego pojęcia znajduje się w art. 5 ustawy i służy odróżnieniu plantacji od innych skupisk roślinności, które mogą powstać samoistnie albo być utrzymywane w innym celu.

O uznaniu danego obszaru za plantację decyduje łączne spełnienie kilku przesłanek:

• przedmiotem uprawy muszą być drzewa lub krzewy;
• uprawa powinna zajmować zwartą, czyli nieprzerwaną i skupioną powierzchnię;
• powierzchnia ta musi wynosić co najmniej 0,1 ha;
• założenie uprawy powinno mieć cel produkcyjny, a więc być podporządkowane planowanemu uzyskiwaniu produktów związanych z uprawą drzew lub krzewów.

Istotne jest nie tylko to, co rośnie na danym terenie, lecz także sposób i cel powstania uprawy. Sama obecność drzew lub krzewów nie przesądza jeszcze o istnieniu plantacji. Znaczenie ma również odpowiednia wielkość obszaru, jego zwarty charakter oraz produkcyjne przeznaczenie. Z tego powodu pojedyncze drzewa, niewielkie skupiska roślin albo roślinność rozproszona nie odpowiadają temu pojęciu, jeżeli nie tworzą wymaganej powierzchni lub nie zostały założone w celu produkcyjnym.

Ustawowa definicja porządkuje sposób posługiwania się terminem „plantacja” w przepisach dotyczących ochrony przyrody. Ma znaczenie praktyczne przy kwalifikowaniu konkretnego terenu i ustalaniu, czy dana uprawa należy do kategorii objętej tym określeniem. Pozwala także odróżnić plantację od innych form użytkowania gruntu, w szczególności od przypadkowego lub naturalnego występowania drzew i krzewów. W każdym przypadku ocena powinna uwzględniać wszystkie wskazane elementy łącznie, ponieważ brak któregokolwiek z nich może oznaczać, że dany obszar nie spełnia ustawowego znaczenia tego pojęcia.