Pies służbowy

Pies służbowy to odpowiednio wybrany, wyszkolony i formalnie wykorzystywany przez uprawnioną formację pies, przeznaczony do wykonywania zadań związanych z ochroną bezpieczeństwa, porządku lub kontroli. Termin ten oznacza nie tylko zwierzę o określonych predyspozycjach, lecz także element zorganizowanego systemu służby, obejmującego szkolenie, przydzielenie do jednostki, opiekę przewodnika oraz nadzór nad stanem zdrowia i przydatnością psa.

Psy służbowe występują w przepisach dotyczących między innymi Policji, Służby Więziennej, Sił Zbrojnych oraz Służby Celno-Skarbowej. Mogą być szkolone do wykrywania substancji, przedmiotów lub śladów, patrolowania, obrony, pościgu, poszukiwania osób i prowadzenia działań ochronnych. W Siłach Zbrojnych przepisy odróżniają psy służbowe od psów kontraktowych. Pies służbowy pozostaje związany ze służbą na zasadach określonych w przepisach dotyczących danej formacji.

Znaczenie praktyczne terminu polega w szczególności na tym, że pies może być wykorzystywany jako środek pomocniczy przy czynnościach służbowych. W postępowaniu penitencjarnym może służyć do pobieżnego sprawdzania osoby oraz do kontroli pomieszczeń, zwłaszcza w celu wykrywania niedozwolonych substancji. Samo użycie psa nie zastępuje jednak wymogów dotyczących rodzaju, zakresu i sposobu przeprowadzenia kontroli określonych dla danej czynności.

Psem służbowym opiekuje się odpowiednio przeszkolony przewodnik, będący funkcjonariuszem, żołnierzem albo pracownikiem właściwej formacji. Przepisy mogą określać zasady doboru, szkolenia, żywienia, leczenia i finansowania opieki weterynaryjnej. Regulują także sytuacje, w których pies przestaje być używany w służbie, na przykład z powodu wieku, stanu zdrowia albo utraty przydatności. Po zakończeniu służby nie traci on statusu zwierzęcia wymagającego ochrony i zapewnienia odpowiedniej opieki.