Pieniądz elektroniczny

Pieniądz elektroniczny to określona wartość pieniężna zapisana w formie elektronicznej, także magnetycznej, która może służyć do wykonywania transakcji płatniczych. Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie „o usługach płatniczych” i wskazuje kilka elementów koniecznych do uznania danej wartości za pieniądz elektroniczny.

Po pierwsze, wartość musi być utrwalona w środowisku elektronicznym, a nie występować wyłącznie jako gotówka lub zapis o innym charakterze. Po drugie, jest ona wydawana przez określony podmiot z obowiązkiem wykupu. Oznacza to, że wydawca nie tylko udostępnia zapis dotyczący wartości, lecz także ma obowiązek jej wykupu zgodnie z zasadami właściwymi dla tego instrumentu. Po trzecie, pieniądz elektroniczny jest przeznaczony do dokonywania transakcji płatniczych, czyli do przekazywania wartości w ramach płatności. Po czwarte, musi być akceptowany również przez podmioty inne niż sam wydawca. Sama możliwość wykorzystania wartości wyłącznie u podmiotu, który ją wydał, nie wystarcza więc do spełnienia ustawowego znaczenia tego pojęcia.

Znaczenie praktyczne pieniądza elektronicznego polega na tym, że stanowi on zapis wartości wykorzystywany przy płatnościach, bez konieczności posługiwania się fizycznymi banknotami lub monetami. Dla oceny, czy dany instrument mieści się w tej kategorii, istotne są łącznie sposób przechowywania wartości, obowiązek jej wykupu, przeznaczenie płatnicze oraz akceptowanie jej przez szerszy krąg podmiotów.

Pojęcie to ma znaczenie nie tylko w ustawie „o usługach płatniczych”. W Ordynacji podatkowej pieniądz elektroniczny jest wskazywany jako jeden z instrumentów, za pomocą których może być dokonana zapłata podatku. W Prawie bankowym pojawia się w kontekście czynności bankowych i podmiotów wykonujących działalność obejmującą takie czynności. Z kolei w Kodeksie karnym skarbowym wiąże się z regulacjami dotyczącymi korzystania z uprawnionych instytucji finansowych oraz odpowiedzialności za naruszenie określonych obowiązków.