Przepis określa termin, w którym petycja powinna zostać rozpatrzona, oraz zasady ustalania tego terminu w szczególnych sytuacjach. Podstawową regułą jest rozpatrzenie petycji **bez zbędnej zwłoki**, a więc bez nieuzasadnionego opóźnienia, i nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jej złożenia. Termin ten wyznacza granicę czasową dla podmiotu rozpatrującego petycję.

Ustęp 2 przewiduje odmienny sposób liczenia terminu w przypadkach, o których mowa w art. 6 oraz art. 7 ust. 2. W pierwszej sytuacji termin biegnie od dnia otrzymania petycji przez właściwy podmiot. W drugiej rozpoczyna się od dnia uzupełnienia lub wyjaśnienia treści petycji. Oznacza to, że w tych przypadkach znaczenie dla początku biegu terminu ma nie samo złożenie petycji, lecz późniejsze zdarzenie wskazane w przepisie.

Ustęp 3 dotyczy przeszkód niezależnych od podmiotu rozpatrującego petycję. Jeżeli takie okoliczności uniemożliwiają rozpatrzenie petycji w podstawowym terminie, termin może zostać przedłużony. Przedłużenie nie może jednak trwać dłużej niż 3 miesiące, licząc od upływu terminu określonego w ust. 1. Przepis ustanawia więc zarówno podstawowy termin, jak i wyjątkową możliwość jego wydłużenia, ograniczoną dodatkowym limitem czasowym. W praktyce pozwala to ustalić, do kiedy petycja powinna zostać rozpatrzona, z uwzględnieniem sposobu rozpoczęcia biegu terminu oraz ewentualnych niezależnych przeszkód.

o petycjach

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2014/1195/text/U/D20141195Lj.pdf

Przepis określa zasady wspólnego rozpatrywania kilku petycji dotyczących tej samej sprawy. Jeżeli kolejne petycje są składane w ciągu miesiąca od otrzymania pierwszej petycji przez podmiot właściwy do jej rozpatrzenia, podmiot ten może zarządzić ich łączne rozpatrywanie. Tak powstaje petycja wielokrotna. Rozwiązanie to pozwala traktować powiązane wystąpienia jako jedną sprawę, zamiast rozpatrywać je oddzielnie.

W przypadku zarządzenia łącznego rozpatrywania na stronie internetowej właściwego podmiotu albo obsługującego go urzędu ogłasza się okres oczekiwania na dalsze petycje. Okres ten nie może być dłuższy niż 2 miesiące i jest liczony od dnia ogłoszenia. Dopiero po jego upływie rozpoczyna się bieg terminu rozpatrzenia petycji wielokrotnej. Oznacza to, że termin ten nie jest liczony od dnia wpływu pierwszej petycji, lecz od zakończenia wyznaczonego okresu oczekiwania.

Przepis reguluje także braki w petycji składającej się na petycję wielokrotną. Jeżeli nie spełnia ona wymogów wskazanych w art. 4 ust. 1, ust. 2 pkt 3 lub 4 albo w art. 5 ust. 1 lub 2, na stronie internetowej ogłasza się wezwanie do uzupełnienia lub wyjaśnienia jej treści. Termin na wykonanie tej czynności wynosi 14 dni. Ogłoszenie zastępuje wezwanie, o którym mowa w art. 7 ust. 2. Brak uzupełnienia lub wyjaśnienia powoduje pozostawienie petycji bez rozpatrzenia.

Po zakończeniu sprawy sposób załatwienia petycji wielokrotnej również ogłasza się na tej stronie. Ogłoszenie zastępuje zawiadomienie, o którym mowa w art. 13 ust. 1. അറിയിച്ചു

Przepis określa, kiedy podmiot właściwy do rozpatrzenia petycji może pozostawić ją bez rozpatrzenia. Dotyczy to sytuacji, w której petycja odnosi się do sprawy będącej już wcześniej przedmiotem petycji rozpatrzonej przez ten sam podmiot. Możliwość ta nie jest jednak bezwarunkowa. Nowa petycja może zostać pozostawiona bez rozpatrzenia tylko wtedy, gdy nie powołano w niej nowych faktów lub dowodów, które nie były znane podmiotowi właściwemu do rozpatrzenia petycji.

Znaczenie ma więc zarówno tożsamość sprawy, jak i brak nowych informacji mogących mieć znaczenie dla jej oceny. Samo ponowne przedstawienie sprawy nie przesądza jeszcze o sposobie jej zakończenia, ponieważ przepis przyznaje podmiotowi właściwemu możliwość pozostawienia petycji bez rozpatrzenia.

W razie zastosowania tego rozwiązania podmiot właściwy ma obowiązek niezwłocznie poinformować podmiot wnoszący petycję o dwóch okolicznościach:

- pozostawieniu petycji bez rozpatrzenia,
- poprzednim sposobie załatwienia petycji.

Przepis zapewnia zatem, że osoba lub podmiot składający ponowną petycję otrzyma informację zarówno o tym, że nowa petycja nie będzie rozpatrywana, jak i o wcześniejszym sposobie załatwienia sprawy. Warunkiem takiego działania jest brak nowych faktów lub dowodów nieznanych wcześniej właściwemu podmiotowi.

Przepis określa obowiązki podmiotu rozpatrującego petycję oraz skutki związane ze sposobem jej załatwienia. Po zakończeniu rozpatrywania petycji podmiot ten musi zawiadomić podmiot wnoszący petycję o sposobie jej załatwienia. Zawiadomienie powinno obejmować nie tylko informację o wyniku, lecz także jego uzasadnienie, czyli wyjaśnienie przyczyn przyjętego sposobu załatwienia.

Przepis przewiduje dwie dopuszczalne formy przekazania zawiadomienia:

- pisemną,
- za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Są to alternatywne formy wykonania obowiązku zawiadomienia. Istotne jest, aby podmiot wnoszący petycję otrzymał zarówno informację o sposobie jej załatwienia, jak i uzasadnienie. Regulacja nie określa w tym przepisie terminu przekazania zawiadomienia ani szczegółowej treści uzasadnienia.

Drugi ustęp wprowadza ograniczenie dotyczące dalszego kwestionowania rozstrzygnięcia. Sposób załatwienia petycji nie może być przedmiotem skargi. Oznacza to, że przepis wyłącza możliwość kierowania skargi dotyczącej właśnie tego, w jaki sposób petycja została załatwiona. W praktyce art. 13 wyznacza więc zakres informacji przekazywanej po rozpatrzeniu petycji, dopuszczalne formy tego zawiadomienia oraz wyraźnie wskazuje, że sam sposób załatwienia petycji nie podlega skardze.

Przepis określa, kto może złożyć petycję, do kogo może być ona skierowana, w czyim interesie jest składana oraz czego może dotyczyć. Zgodnie z ust. 1 podmiotem wnoszącym petycję może być osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną albo grupa takich podmiotów. Petycję kieruje się do organu władzy publicznej, a także do organizacji lub instytucji społecznej, jeżeli sprawa pozostaje w związku z wykonywanymi przez nią zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej.

Ust. 2 wskazuje trzy możliwe interesy, w jakich składana jest petycja: **interes publiczny**, interes podmiotu wnoszącego petycję albo interes podmiotu trzeciego. W tym ostatnim przypadku wymagana jest zgoda osoby lub podmiotu, którego interes dotyczy. Oznacza to, że petycja może odnosić się zarówno do spraw wspólnych dla większej grupy, jak i do indywidualnej sytuacji wnoszącego lub innego podmiotu.

Ust. 3 określa możliwy przedmiot petycji. Może nim być w szczególności żądanie zmiany przepisów prawa, podjęcia rozstrzygnięcia albo innego działania. Sprawa musi jednak dotyczyć podmiotu wnoszącego petycję, życia zbiorowego albo wartości wymagających szczególnej ochrony w imię dobra wspólnego. Jednocześnie musi mieścić się w zakresie zadań i kompetencji adresata petycji. Przepis wyznacza więc zarówno szeroki zakres spraw, których może dotyczyć petycja, jak i granicę wynikającą z kompetencji podmiotu, do którego została skierowana.

Przepis określa formę petycji oraz informacje, które powinny się w niej znaleźć. Petycję można złożyć **pisemnie albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej**. Niezależnie od wybranej formy należy wskazać podmiot wnoszący petycję, jego miejsce zamieszkania albo siedzibę, adres do korespondencji, adresata petycji oraz przedmiot petycji.

Jeżeli petycję wnosi grupa podmiotów, trzeba oznaczyć każdy z nich oraz wskazać osobę reprezentującą podmiot wnoszący petycję. W takim przypadku wskazanie miejsca zamieszkania lub siedziby dotyczy każdego podmiotu należącego do grupy. Pozwala to określić zarówno skład grupy, jak i sposób jej reprezentowania.

Petycja może zawierać zgodę na ujawnienie na stronie internetowej podmiotu rozpatrującego petycję lub urzędu go obsługującego danych osobowych podmiotu wnoszącego petycję albo podmiotu, o którym mowa w art. 5 ust. 1. Z przepisu wynika, że zgoda ta jest elementem fakultatywnym, a nie obowiązkową częścią petycji.

Petycja w formie pisemnej powinna być podpisana. Podpis składa podmiot wnoszący petycję, a jeżeli nie jest nim osoba fizyczna albo petycję wnosi grupa podmiotów, podpisuje ją osoba reprezentująca podmiot wnoszący petycję. W przypadku petycji elektronicznej może zostać zastosowany kwalifikowany podpis elektroniczny, ale konieczne jest także podanie adresu poczty elektronicznej podmiotu wnoszącego petycję. Przepis porządkuje więc wymagania formalne, które umożliwiają identyfikację wnoszącego, ustalenie adresata i przedmiotu petycji oraz prowadzenie korespondencji.

Regulacja określa sposób postępowania z petycją skierowaną do niewłaściwego adresata oraz z petycją obejmującą sprawy należące do właściwości różnych podmiotów.

Jeżeli adresat nie jest właściwy do rozpatrzenia petycji, powinien przekazać ją podmiotowi właściwemu. Przekazanie ma nastąpić **niezwłocznie**, nie później niż w terminie 30 dni od dnia złożenia petycji. O tym działaniu adresat równocześnie zawiadamia podmiot wnoszący petycję. Przepis wskazuje więc zarówno sposób usunięcia niewłaściwości adresata, jak i maksymalny czas na przekazanie sprawy.

Odrębnie uregulowano sytuację, w której jedna petycja dotyczy kilku spraw podlegających rozpatrzeniu przez różne podmioty. W takim przypadku adresat rozpatruje tę część petycji, która należy do jego właściwości, a pozostałą część przekazuje niezwłocznie innym właściwym podmiotom. Przekazanie powinno nastąpić nie później niż w terminie określonym w ust. 1, czyli w ciągu 30 dni od dnia złożenia petycji. Także w tym przypadku podmiot wnoszący petycję musi zostać równocześnie zawiadomiony.

W praktyce przepis zapewnia, że niewłaściwe skierowanie petycji nie kończy postępowania. Określa obowiązek przekazania jej właściwemu podmiotowi, reguluje podział sprawy między kilka podmiotów oraz wymaga poinformowania wnoszącego o sposobie dalszego postępowania.

Przepis określa skutki niespełnienia wymogów dotyczących petycji oraz sposób postępowania w zależności od rodzaju braków. Rozróżnia przy tym braki, które prowadzą bezpośrednio do pozostawienia petycji bez rozpatrzenia, oraz takie, które mogą zostać uzupełnione lub wyjaśnione.

Jeżeli petycja nie spełnia wymogów wskazanych w art. 4 ust. 2 pkt 1 lub 2, pozostawia się ją bez rozpatrzenia. W tym przypadku przepis nie przewiduje wezwania do uzupełnienia ani wyjaśnienia treści. Skutek następuje z powodu niespełnienia określonych wymogów formalnych.

Inaczej wygląda sytuacja, gdy petycja nie spełnia wymogów określonych w art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 3 lub 4 albo art. 5 ust. 1 lub 2. Podmiot właściwy do jej rozpatrzenia wzywa wówczas podmiot wnoszący petycję do uzupełnienia lub wyjaśnienia jej treści. Wezwanie powinno zostać skierowane w terminie 30 dni od dnia złożenia petycji, a na uzupełnienie lub wyjaśnienie przewidziano 14 dni. W wezwaniu musi znaleźć się pouczenie, że petycja, której treść nie zostanie uzupełniona lub wyjaśniona, nie będzie rozpatrzona.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że nie każdy brak wywołuje taki sam skutek. W odniesieniu do części wymogów petycja jest pozostawiana bez rozpatrzenia, natomiast w odniesieniu do pozostałych przewidziano możliwość usunięcia braków po wezwaniu. Brak uzupełnienia lub wyjaśnienia treści w wyznaczonym terminie prowadzi jednak do nierozpatrzenia petycji.

Art. 8 ustanawia obowiązek publicznego informowania na stronie internetowej o petycji oraz o przebiegu postępowania w jej sprawie. Informację zamieszcza się niezwłocznie na stronie podmiotu rozpatrującego petycję albo urzędu, który go obsługuje.

W podstawowym zakresie informacja musi zawierać:

- odwzorowanie cyfrowe, czyli skan petycji,
- datę jej złożenia,
- imię i nazwisko albo nazwę podmiotu wnoszącego petycję lub podmiotu, w którego interesie jest ona składana, jeżeli wyrażono zgodę, o której mowa w art. 4 ust. 3.

Zgoda, o której mowa w tym przepisie, warunkuje więc zamieszczenie danych identyfikujących wnoszącego petycję albo podmiot, którego interesu dotyczy petycja. Sam skan petycji i data jej złożenia należą natomiast do informacji wskazanych w ust. 1 bez tego dodatkowego zastrzeżenia.

Obowiązek nie kończy się na pierwszym zamieszczeniu informacji. Zgodnie z ust. 2 należy ją niezwłocznie aktualizować o dane dotyczące przebiegu postępowania. Przepis wymienia w szczególności informacje o zasięganych opiniach, przewidywanym terminie oraz sposobie załatwienia petycji. Oznacza to, że publikowana informacja powinna odzwierciedlać kolejne istotne etapy sprawy, a nie tylko jej początkowy stan. W praktyce przepis zapewnia dostęp do treści petycji, podstawowych danych o jej złożeniu oraz aktualnych informacji o tym, jak jest rozpatrywana i w jaki sposób ma zostać załatwiona.

Petycje

Petycje w przepisach

o petycjach9 przepisów