Art. 119zfd Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe wymagania dotyczące treści i formy wniosku o wydanie decyzji w sprawie unikania opodatkowania. Przepis ten jest kluczowy dla podatników, którzy chcą uzyskać formalne stanowisko organu podatkowego w kwestii skutków podatkowych określonych czynności.

#### 1. Treść wniosku

Wniosek musi zawierać szereg informacji, które są istotne z punktu widzenia przepisów art. 119a § 1-3, 5 i 6. W szczególności, wniosek powinien obejmować:

1. **Opis stanu faktycznego**:
   - Wyczerpujący opis dokonanej czynności prowadzącej do unikania opodatkowania.
   - Wskazanie podmiotów biorących udział w tej czynności oraz powiązań między nimi zgodnie z definicjami zawartymi w ustawach o podatku dochodowym od osób fizycznych i prawnych.
   - Określenie skutków podatkowych wynikających z tej czynności, w tym korzyści podatkowej, wraz z metodą ich wyliczenia.

2. **Dodatkowe informacje w zależności od okoliczności**:
   - Opis przyjętej czynności odpowiedniej w rozumieniu art. 119a § 3.
   - Oświadczenie, że osiągnięcie korzyści podatkowej było jedynym celem dokonania czynności.
   - Wskazanie przepisu ustawy podatkowej, który nie powinien mieć zastosowania.
   - Uzasadnienie przyjęcia wybranej czynności odpowiedniej lub złożonego oświadczenia.

3. **Określenie skutków podatkowych**:
   - Skutki dokonania przyjętej czynności odpowiedniej.
   - Stan rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby czynność prowadząca do unikania opodatkowania nie została dokonana.
   - Stan prawny, jaki zaistniałby, gdyby wskazany przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania.

#### 2. Możliwość zwrócenia się o określenie sposobu cofnięcia skutków unikania opodatkowania

Wnioskodawca może również zwrócić się o określenie w decyzji sposobu cofnięcia skutków unikania opodatkowania w zakresie korzyści podatkowych, które mogą być osiągane cyklicznie w przyszłych okresach rozliczeniowych.

#### 3. Dokumentacja

Do wniosku należy załączyć istotną dokumentację dotyczącą czynności prowadzącej do unikania opodatkowania, w tym dokumenty opisujące zamiary i cele podmiotów uczestniczących w tej czynności oraz wskazujące na zasadność stanowiska wnioskodawcy.

#### 4. Forma i podpis wniosku

Wniosek powinien być sporządzony i podpisany przez pełnomocnika szczególnego, którym może być doradca podatkowy, adwokat lub radca prawny. Wniosek niespełniający wymogów określonych w przepisie pozostawia się bez rozpatrzenia.

#### 5. Rozporządzenie Ministra Finansów

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku oraz sposób uiszczenia opłaty, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców.

### Podsumowanie

Art. 119zfd Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe wymagania dotyczące treści i formy wniosku o wydanie decyzji w sprawie unikania opodatkowania. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że wnioski będą zawierały wszystkie niezbędne informacje, co umożliwi organom podatkowym dokładną analizę i wydanie odpowiedniej decyzji. Dla podatników oznacza to konieczność starannego przygotowania wniosku i dołączenia wszelkiej wymaganej dokumentacji, co może wymagać współpracy z profesjonalnym pełnomocnikiem.

Ordynacja podatkowa

Art. 138f Ordynacji podatkowej wprowadza obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w określonych sytuacjach, co ma na celu zapewnienie sprawnego i skutecznego doręczania pism w postępowaniach podatkowych. Przepis ten ma szczególne znaczenie dla osób fizycznych i prawnych, które nie mają miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej ani w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

#### 1. Obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń

Zgodnie z § 1 art. 138f, strona ma obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w kraju w dwóch przypadkach:
1. **Zmiana adresu miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu na adres w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej.**
2. **Brak miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej oraz złożenie w kraju wniosku o wszczęcie postępowania lub doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania.**

Obowiązek ten ma na celu zapewnienie, że organy podatkowe będą mogły skutecznie doręczać pisma procesowe, co jest kluczowe dla prawidłowego przebiegu postępowania.

#### 2. Wyjątek od obowiązku ustanowienia pełnomocnika

Przepis § 2 art. 138f wprowadza wyjątek od obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń. Obowiązek ten nie ma zastosowania, jeżeli doręczanie pism stronie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W praktyce oznacza to, że jeżeli strona zgodzi się na elektroniczne doręczanie pism i zapewni odpowiednie środki techniczne do odbioru takich pism, nie musi ustanawiać pełnomocnika do doręczeń.

#### 3. Skutki niedopełnienia obowiązku

W razie niedopełnienia przez stronę obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, przepis § 3 art. 138f przewiduje, że pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem w kraju, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. Jest to mechanizm zabezpieczający, który ma na celu zapobieżenie paraliżowi postępowania podatkowego z powodu braku możliwości doręczenia pism stronie.

#### 4. Pełnomocnictwo do doręczeń

Do pełnomocnictwa do doręczeń stosuje się przepisy dotyczące pełnomocnictwa szczególnego. Oznacza to, że pełnomocnik do doręczeń musi spełniać te same wymagania formalne, co pełnomocnik szczególny, w tym musi być ustanowiony w formie pisemnej i zawierać określone elementy, takie jak dane pełnomocnika i zakres pełnomocnictwa.

### Podsumowanie

Art. 138f Ordynacji podatkowej wprowadza istotne regulacje mające na celu zapewnienie skutecznego doręczania pism w postępowaniach podatkowych, szczególnie w kontekście stron mających miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu poza Unią Europejską. Przepis ten jest kluczowy dla utrzymania ciągłości i efektywności postępowań podatkowych, a jego przestrzeganie jest obowiązkiem stron uczestniczących w takich postępowaniach.

Art. 138n Ordynacji podatkowej reguluje procedurę wyznaczania tymczasowego pełnomocnika szczególnego przez organy podatkowe, w sytuacjach gdy jest to konieczne dla zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania podatkowego. Przepis ten wprowadza mechanizmy umożliwiające organom podatkowym zwrócenie się do odpowiednich organów samorządowych zawodów prawniczych o wyznaczenie doradcy podatkowego, adwokata lub radcy prawnego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego.

1. **Wyznaczenie doradcy podatkowego**:
   - Organ podatkowy zwraca się do Krajowej Rady Doradców Podatkowych o wyznaczenie doradcy podatkowego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego.
   - Jeżeli doradca podatkowy ma podjąć czynności poza siedzibą organu podatkowego, Krajowa Rada Doradców Podatkowych, na wniosek ustanowionego doradcy, może wyznaczyć doradcę podatkowego z innej miejscowości.

2. **Wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego**:
   - Organ podatkowy zwraca się do odpowiedniej okręgowej rady adwokackiej lub okręgowej izby radców prawnych właściwej dla siedziby organu podatkowego o wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego.
   - Jeżeli adwokat lub radca prawny ma podjąć czynności poza siedzibą organu podatkowego, Naczelna Rada Adwokacka lub Krajowa Rada Radców Prawnych, na wniosek ustanowionego adwokata lub radcy prawnego, może wyznaczyć adwokata lub radcę prawnego z innej miejscowości.

3. **Wynagrodzenie i koszty**:
   - Do ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego jako tymczasowy pełnomocnik szczególny, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na podstawie art. 41b ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym.

**Analiza i znaczenie przepisu**:

Art. 138n Ordynacji podatkowej ma na celu zapewnienie, że w sytuacjach wymagających specjalistycznej wiedzy prawniczej, organy podatkowe mogą skorzystać z pomocy wykwalifikowanych profesjonalistów. Przepis ten jest istotny z kilku powodów:

1. **Efektywność postępowania**: Wyznaczenie tymczasowego pełnomocnika szczególnego zapewnia, że postępowanie podatkowe może być prowadzone sprawnie i zgodnie z przepisami prawa, nawet w sytuacjach, gdy strona postępowania nie ma możliwości samodzielnego reprezentowania swoich interesów.

2. **Ochrona praw podatników**: Przepis ten chroni prawa podatników, zapewniając im dostęp do profesjonalnej pomocy prawnej w sytuacjach, gdy jest to konieczne dla prawidłowego przebiegu postępowania.

3. **Elastyczność**: Możliwość wyznaczenia pełnomocnika z innej miejscowości na wniosek ustanowionego doradcy, adwokata lub radcy prawnego, zapewnia elastyczność i dostosowanie do specyficznych potrzeb danego postępowania.

4. **Jasność w kwestii wynagrodzenia**: Przepis jasno określa zasady ustalania wynagrodzenia i kosztów tymczasowego pełnomocnika szczególnego, odwołując się do istniejących regulacji dotyczących kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. To zapewnia przejrzystość i przewidywalność w zakresie finansowania takiej pomocy.

Podsumowując, Art. 138n Ordynacji podatkowej jest kluczowym elementem systemu prawnego, który zapewnia, że organy podatkowe mogą skutecznie i sprawiedliwie prowadzić postępowania podatkowe, korzystając z pomocy wykwalifikowanych doradców podatkowych, adwokatów i radców prawnych.

Pełnomocnik szczególny

Pełnomocnik szczególny w przepisach