Pełnoletnia osoba niepełnosprawna

„Pełnoletnia osoba niepełnosprawna” to określenie używane w ustawie „o świadczeniach rodzinnych” do wskazania osoby, która spełnia ustawowe kryteria związane z wiekiem oraz niepełnosprawnością. Pojęcie to obejmuje dwie podstawowe grupy osób.

Pierwszą grupę stanowią osoby pełnoletnie, czyli takie, które osiągnęły pełnoletność, i które mają odpowiednie orzeczenie potwierdzające niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym albo znacznym. Nie chodzi więc o każde stwierdzenie niepełnosprawności, lecz o orzeczenie wskazujące jeden z dwóch stopni wymienionych w przepisie. Stopień niepełnosprawności jest w tym przypadku istotnym elementem oceny, czy dana osoba mieści się w ustawowej kategorii.

Drugą grupę tworzą osoby, które ukończyły 75 lat. Wobec tej grupy sam fakt osiągnięcia wskazanego wieku wystarcza do objęcia definicją. Przepis traktuje zatem ukończenie 75 lat jako samodzielną przesłankę, niezależną od posiadania orzeczenia o umiarkowanym lub znacznym stopniu niepełnosprawności.

W praktyce pojęcie służy do ustalenia, czy konkretna osoba należy do grupy, z którą ustawa „o świadczeniach rodzinnych” wiąże określone skutki prawne. Przy jego stosowaniu trzeba sprawdzić przede wszystkim, czy osoba jest pełnoletnia, a następnie, czy spełnia jedną z alternatywnych przesłanek: ma wymagane orzeczenie albo ukończyła 75 lat. Są to odrębne drogi prowadzące do objęcia ustawową definicją. Sam fakt bycia osobą dorosłą nie wystarcza, podobnie jak samo występowanie niepełnosprawności bez potwierdzenia jej w wymaganym stopniu. Z kolei osoba, która ukończyła 75 lat, jest objęta tym pojęciem z uwagi na wiek wskazany w przepisie. Definicja porządkuje więc zakres osób, do których mogą odnosić się rozwiązania przewidziane w tej ustawie.