Pełna konwersacja

Pełna konwersacja to sposób komunikacji obejmujący jednocześnie trzy uzupełniające się elementy: obraz, głos i tekst. Obraz musi mieć taką jakość, aby możliwe było porozumiewanie się w polskim języku migowym. Równocześnie przekazywany jest głos, a komunikacja tekstowa odbywa się w czasie rzeczywistym. Wszystkie te formy powinny być ze sobą zsynchronizowane, czyli przekazywane w taki sposób, aby odpowiadały sobie w czasie i tworzyły spójny przebieg rozmowy.

Pojęcie nie oznacza zatem samego połączenia wideo ani zwykłej rozmowy tekstowej z dodatkowym obrazem. Istotne jest łączne spełnienie wszystkich wskazanych elementów. Użytkownik powinien mieć możliwość odbierania i przekazywania informacji za pomocą polskiego języka migowego, głosu oraz tekstu, bez rozdzielenia tych kanałów na niezależne, niepowiązane tryby komunikacji. Tekst ma być dostępny na bieżąco, a nie dopiero po zakończeniu rozmowy lub po jej późniejszym opracowaniu.

W ustawie „o zapewnianiu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze” definicja pełnej konwersacji służy opisaniu rozwiązania komunikacyjnego, które może uwzględniać różne potrzeby użytkowników. Jej znaczenie polega na wskazaniu, jakie właściwości musi mieć komunikacja, aby mogła być uznana za pełną w rozumieniu tego aktu. Pozwala to oceniać nie tylko obecność poszczególnych funkcji, lecz także ich współdziałanie i równoczesne działanie.

W praktyce pełna konwersacja może ułatwiać kontakt osobom korzystającym z polskiego języka migowego, osobom preferującym komunikację głosową oraz osobom potrzebującym tekstowego zapisu rozmowy. Dzięki połączeniu tych kanałów rozmowa może być prowadzona w sposób bardziej dostępny, a jej uczestnicy mogą korzystać z formy najlepiej odpowiadającej ich sposobowi komunikowania się.