Patent europejski

Patent europejski to tytuł ochronny przyznany przez Europejski Urząd Patentowy w trybie przewidzianym przez Konwencję o patencie europejskim. Pojęcie obejmuje zatem dwa podstawowe elementy: po pierwsze, decyzję o udzieleniu patentu przez konkretny organ, czyli Europejski Urząd Patentowy, a po drugie, podstawę prawną udzielenia, którą stanowi Konwencja. Nie chodzi więc o każde zgłoszenie europejskie ani o samo postępowanie prowadzące do uzyskania ochrony, lecz o patent już udzielony w tym trybie.

Definicja ma znaczenie porządkujące. Pozwala jednoznacznie ustalić, jakiego rodzaju prawa dotyczą przepisy ustawy „o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej”. Ustawa posługuje się tym określeniem, gdy reguluje kwestie związane z europejskim postępowaniem patentowym oraz następstwami udzielenia takiego patentu w Polsce. Dzięki temu można odróżnić patent europejski od patentu udzielonego na podstawie krajowych przepisów i przez krajowy organ patentowy.

W praktyce określenie to wskazuje na konkretny przedmiot regulacji: patent uzyskany w europejskim systemie ustanowionym przez Konwencję, którego skutki prawne mogą być rozpatrywane na gruncie polskich przepisów. Samo użycie terminu nie oznacza, że chodzi o dowolne uprawnienie dotyczące wynalazku, lecz o prawo mające określone źródło i pochodzenie. Istotne jest zarówno to, kto udzielił patentu, jak i to, na jakiej podstawie prawnej nastąpiło jego udzielenie.

Pojęcie ma znaczenie także poza ustawą definiującą. W przepisach Prawa własności przemysłowej jest używane między innymi przy regulowaniu zasad unieważniania patentu europejskiego udzielonego na podstawie Konwencji. Definicja pozwala w takich regulacjach precyzyjnie wskazać, którego patentu dotyczą określone przesłanki i tryby prawne.